چیزایی که دوست دارم

بعد از مهاجرت وقتی یه نفر از من پرسید به چه کاری علاقه داری؛ یه لحظه موندم که چی جواب بدم؟ راستش اون قدری سالهای آخر درگیر پروسه مهاجرت بودم که فرصت اینکه به این چیزها فکر کنم رو نداشتم، به چهار تا چیز مثل کتاب خوندن و موسیقی هم که علاقمند بودم کم‌کم فراموشم شده بود. نمی‌دونم شاید همه‌ی اینهایی که گفتم فقط توجیه کردن باشه. این سوالش مدتی فکرم رو مشغول کرده بود، حتی گاهی فکر می‌کردم این خوب نیست که چیزی تو لیست علاقمندی‌هات نباشه!

چه چیزایی رو دوست دارم؟

اما راستش حالا و بعد چند سال از اون گفتگو خیلی با جدیت می‌تونم بگم چه چیزایی تو لیست علاقمندی‌‌های من قرار داره، مسلما همه‌ی اینها بعد از وقت گذروندن با خانواده‌م هستن و به قولی فقط «چیزها» ست، بدون هیچ ترتیب خاصی.

 

  • کار کردن و داشتن گجت‌ها: این شامل چیزهای معمولی از تبلت و لپتاپه تا ساعت‌های هوشمند و کیندل و هزار تا ابزار کوچیک و بزرگ دیگه.از کارهایی که دوست دارم
  • گوش کردن به پادکست: هزار تا پادکست برای گوش کردن دارم و تقریبا هر روز مسیر رفت و برگشت تا خونه، زمان خوبی برای گوش کردن و از این شاخه به اون شاخه پریدن‌هاست.
    سفر: بیشتر از هر وقت دیگه‌یی تو زندگی سفر رفتن روی دوست دارم، منتظر فرصت هستم که بتونیم بریم جاهایی رو که دوست داریم ببینم!
    عکاسی: از اون کارهایی که دوست دارم یاد بگیرم، دوست دارم که زمان بذارم و چیزی بخونم و برای عکاسی کردن و یاد گرفتن زمان بذارم. هنوز هم مثل سالها قبل «عکس» برام قشنگتر و موندگارتر از فیلمه؛ عکسهایی رو که دوست دارم چاپ می‌کنم و می‌ذارم جایی جلوی چشم که بتونم ببینم و فراموشش نکنم!
    باغبونی و گلکاری: شاید خیلی کار «پیرمردی» به حساب بیاد، ولی وقتی سرم به باغبونی گرم می‌شه و شاهد رشد چیزایی هستم که کاشتم یه حس خیلی خوبی می‌گیرم. امسال برای اولین بار باغچه خونه رو آماده کردم و امیدوارم که توی چیزایی مثل سبزیجات و گوجه و خیار و بادمجون خودکفا بشیم! اگه که پروژه موفقیت‌آمیز بود عکسهاش رو اینجا هم می‌ذارم.

 

.

بر اساس تجربه‌ی خودم می‌گم سعی کنید برای خودتون علاقمندی توی زندگی داشته باشید. باعث می‌شه همیشه حس شادی داشته باشید. آدمایی که همه چیز رو مسخره می‌دونن زودتر پیر می‌شن و زندگی براشون کسالت‌ آوره!

نقش شرکتها در کمک به موسسات و افراد نیازمند

در ادامه‌ی یه سری برنامه‌هایی که قبلا اینجا در موردش نوشته بودم چند وقت پیش دیدم که جایی خواسته بود که شرکتها و افراد ثروتمند ایرانی هم کمی به سمت کمک به موسسات مردمی خیریه حرکت کنن، از اونجایی که خیلی کلمه «خیریه» رو دوست ندارم به جاش از همون Charity استفاده می‌کنم! خیریه برای من به شخصه بار منفی داره، دوست ندارم ذهنم درگیر کلمه‌ها بشه.

از چند ماه پیش شرکتمون ایمیل می‌زد که اگه دوست دارید توی برنامه Steptember رجیستر کنید، روی سایت با همکارهاتون تیم درست کنید و شرکت هزینه‌های مربوط به رجیستری رو پرداخت می‌کنه، حالا ماجرا چیه؟ این موسسه تلاش می‌کنه به کودکان و بزرگسالان که دچار فلج مغزی هستن کمک کنه، افراد و شرکتها می‌تونن رجیستر کنن (که این پول صرف کمک به افراد مبتلا به فلج مغزی می‌شه)؛ بعد از انجام این مراحل برامون یه ساعت قدم‌شمار و یکسری اطلاعات از طریق Steptember ارسال شد و حالا ما باید از چهارم سپتامبر تا آخر ماه حداقل روزی ده هزار قدم برداریم، تو بروشور نوشته بود که ما باید حداقل روزانه ده هزار قدم برداریم ولی با توجه به لایف‌استایل این روزها به صورت میانگین هر فرد بزرگسال فقط حدود سه هزار قدم در روز برمی‌داره، بگذریم!
قاعدتا اطلاعات مربوط به فعالیتهای روزانه رو از طریق اپلیکیشن و وب‌سایت ثبت می‌کنیم؛ صرفنظر از جو رقابتی که ایجاد می‌کنه شرکت هم بر اساس فرمولی و بر اساس قدم‌های افراد شرکت کننده به این موسسه کمک می‌کنه.

معمولا و به صورت مداوم ایمیل‌هایی از طریق Steptember می‌گیریم که بعضیاشون واقعا تاثیرگذاره، با دیدن ویدئوی زیر تصمیم گرفتم کمک کوچیکی بکنم، حتی تو فکرم از طریق وب‌سایتشون صفحه Foundation درست کنم و با بعضی از دوستان خیلی نزدیک به اشتراک بگذارم.

درباره steptember

 

یه پرانتز کوچیکی باز کنم، توی سایت خیلی شفاف توضیح داده که کمک‌ها چی می‌شه و اگه چقدر کمک کنید این مرکز چه کاری می‌تونه انجام بده.

بسته‌ای که برای شرکت کنندگان از طریق پست ارسال می‌شه:

 

What_Is_steptember

.

چراغی که به خانه رواست…

راستش خیلی ذهنم به این مشغول شده که چقدر باید به این موسسه کمک کنم؟ بحث انسانی قضیه خارج از بحث جغرافیاست اما از طرفی گاهی به «چراغی که به خانه رواست…» فکر می‌کنم به اینکه مخصوصا با وضعیت دلار همین کمک کوچیک شاید توی ایران خودمون بیشتر فایده داشته باشه!

نقش شرکتها در کمک به موسسات خیریه

چرا این پست رو نوشتم؟
این پست رو از دو بابت نوشتم اول اینکه ای کاش چنین برنامه‌هایی تو ایران هم همه‌گیر بشه، شرکتها و موسسات سعی کنن به نوبه خودشون مشارکت کنن و دوم اینکه داشتم به این فکر می‌کردم چقدر موسساتی مثل محک یا رعد هستن که مورد اعتماد مردم باشن و خیالمون راحت باشه که اینها می‌تونن پول رو به دست کسی که بهش نیاز داره برسونن.

نمی‌دونم بتونیم یا نه؛ ولی شخصا فکر می‌کنم کمکهای مستمر (هر چند به صورت خیلی کوچیک و کم) خیلی بهتر از یه پولیه که سالی یکبار یا هر وقتی که هوس کردیم به این Charity‌ها پرداخت کنیم.

در پایان پست اگه اینجا رو می‌خونید و ایده‌ای داشتید که بتونین باهام سهیم بشین لطفا به اشتراک بگذارید، خوشحال می‌شم که بیشتر در مورد این ماجرا و Charityها در ایران بدونم.

وطن یعنی…

یه جمله جالبی دیدم که متاسفانه یادم نیست کجا بود اما محتواش این بود که گاهی حتی وطن دوم آدم (که بهش مهاجرت کرده) می‌تونه مهمتر از وطنی که به دنیا اومدیم باشه، چرا که احتمالا دومی رو خودمون انتخاب کردیم و براش تلاش کردیم ولی در مورد وطن اول اساسا انتخابی در کار نبوده!

.

به نظرم جالب رسید، می‌تونه خیلی بی‌راه هم نباشه.

چهل سالگی برای مهاجرت دیر نیست؟

سن و سال برای مهاجرت چیزیه که هنوز هم فکر من رو به خودش مشغول می‌کنه خیلی وقتها آرزو کردم که کاشکی شرایطی بود که می‌تونستم ده سال زودتر مهاجرت کنم. از طرفی چیزی بوده که خیلیا ازم پرسیدن که برای یه آدم چهل ساله دیر نیست که بخواد دوباره از اول همه چی رو از اول شروع کنه؟

چیزی که باور دارم اینه که اصولا با سن کمتر شرایط خیلی بهتری در دنیا و زندگی جدید خواهیم داشت، قطعا آدم هجده ساله‌ای که اومده اینجا بیشتر از من که تو سن سی و دو سه سالگی مهاجرت کرده می‌تونه توی این جامعه قاطی بشه، چیز یاد بگیره، احتمالا می‌تونه همینجا درس بخونه و چیزهای بیشتری رو توی این جامعه تجربه کنه.
قدرت یادگیری آدمها رو هم نباید دست کم بگیریم. بچه‌های دو سه ساله که اومدن اینجا، در مدت خیلی کوتاهی به مراتب بهتر از پدر و مادرهاشون می‌تونن انگلیسی صحبت کنن و مشکل لهجه و خیلی چیزهایی که ما به عنوان مهاجر نسل اول رو داریم، نخواهند داشت.

.

اگه به امتیازهایی که برای ویزای تخصصی هم داده می‌شه توجه کنید بیشترین امتیاز بین ۲۵ تا ۳۲ ساله و بعد از ۴۵ سالگی دیگه امتیازی برای سن به افراد متقاضی داده نمی‌شه! که خب شاید طبیعی به نظر برسه.
پس اگه همه اینها رو کنار هم بچینیم باید بپذیریم که سن و سال برای زندگی جدید و مهاجرت فاکتور تاثیرگذاریه اما برسیم به نیمه پر لیوان…

.

نیمه پر لیوان…

با تمام این حرفها آدمها، توانایی‌ها و اولویت‌هاشون باهم متفاوته، من شخصا آدمهایی رو دیدم که تو همین بازه سنی اومدن و فکر کردن نمی‌تونن و نمی‌شه، به همین دلیل برگشتن. برعکس آدمهای بالای چهل سال رو هم اطرافم می‌بینم که از زندگی اینجا راضی هستن، دوست دارن و تلاش می‌کنن که تو این جامعه زندگی کنن. اینجا رو به عنوان وطنشون پذیرفتن، هونطور که خیلی جاهای وبلاگم نوشتم بستگی داره که چی از زندگی می‌خواهیم و چه شرایطی داریم!

عوامل درونی برای یک مهاجرت خوب

خیلی وقته به این فکر می‌کنم چه دلایلی هست که بعضی از آدمها از مهاجرت راضی هستن و بعضی نه؟ درسته که آدمها شرایط مختلفی دارن و مهاجرت هم مثل خیلی چیزای زندگی یه «نسخه» نیست که برای همه جواب بده، اما در کل فکر می‌کنم اگر که شرایط لازم برای مهاجرت رو داریم آیتمهای زیر می‌تونه در مورد اینکه مهاجرتمون خوب و موفق باشه یا نه، موثر باشه.

.

– وابستگی خانوادگی:

بعد از مهاجرت، به خصوص وقتی که به مقاصد دورتری مهاجرت کنید ، امکان دیدن خانواده خیلی کم می‌شه، برای اون افرادی که وابستگی جدی به خانواده دارن کار رو کمی سخت می‌کنه. به هر حال باید پذیرفت که گاهی در حالت خوشبینانه می‌تونیم دو سال یکبار و به صورت خیلی محدود خانواده رو ببینیم، برای درصد زیادی از مهاجرها دوری خانواده یکی از سخت‌ترین بخش‌هاست.

– ارتباط با دوستان نزدیک:

دوستان نزدیک هم مثل مورد قبل، اگه اهل دوست و رفیق باشید بعد از مدتی {بنا به تجربه‌ی من} حس می‌کنید آدمها دورتر و دور می‌شن. فاصله زمانی و مکانی باعث می‌شه که کمتر با دوستهای قبلی حرف مشترک داشته باشیم. حتی ممکنه بعد از چند سال همون رفقای قدیمی رو ببینیم ولی حس کنیم مشترکات قبلی کمتر و کمتر شده و حرف زیادی برای گفتن نیست. خیلی از افراد مهاجر ممکنه فکر کنن که بیرون از ایران دوستان و رفقاشون رو کم دارن! این هم بستگی به شما، ارتباطات و اینکه چقدر بتونید همه چیز رو کنترل کنید داره.

 

– باورهای مذهبی:

این هم به نظرم فاکتور مهمیه، باید بپذیریم که استرالیا و خیلی کشورهای دیگه باورهای مذهبی، خیلی توی جامعه‌شون جایی نداره، اگر چه ممکنه هیچ وقت از کسی نپرسن به چی اعتقاد داری؛ چرا فلان کار رو می‌کنی یا نمی‌کنی اما به اعتقاد من «باورهای مذهبی» می‌تونه در تعامل با آدمهای دیگه و حتی مهاجرها موثر باشه. باورهای سخت مذهبی می‌تونه شما رو از بخشی از جامعه دور کنه، پس به نظر من این هم جای تامل داره، اصولا مثل خیلی بخش‌های دیگه مهاجرت باید منعطف بود!

 

– وضعیت اقتصادی:

آشنایی داشتیم که با اینکه پشتیبانی قوی و مالی خانواده رو داشت، اروپا رو ول کرد و به ایران برگشت. وضعیت مالی خانواده در ایران طوری بود که خیلی چیزها و زندگی لاکچری که توی ایران داشت رو ترجیح می‌داد، برای همین شاید با وجود همه مشکلات ترجیح داد برگرده ایران، توی مهمونی‌ها شرکت کنه، برنامه اسکی آخر هفته رو داشته باشه. به هر حال اینکه وضعیت اقتصادی شما قبل و بعد از مهاجرت چطوره هم می‌تونه فاکتور مهمی باشه. بر عکس همین موضوع هم هست، خیلی از مهاجرها هستن که به خاطر وضعیت مالی فکر می‌کنن که دوست دارن همینجا و به دور از مملکت خودشون باشن.
از یک نگاه دیگه اینکه پول در آوردن هم عامل تعیین کننده‌ای برای مهاجرته، به قول یه دوستی می‌گفت ببین کجا پول خوبی در می‌آری! اگه بهترین جای دنیا هم نشه پول در آورد قطعا نمی‌شه راحت زندگی کرد.

– هدف از زندگی:

شاید کمی فلسفی باشه ولی باید دید هدف از زندگی چیه؟ از چی لذت می‌برین؟ برای خیلی از آدمها آزادی و داشتن رفاه در زندگی بالاتر از چیزهاییه که بالا نوشتم. بر عکس خیلی از آدمها احساس می‌کنن که در کشور خودشون به چیزهایی که می‌خوان رسیدن (و یا خواهند رسید)

 

 

.
در کل باید تلاش کنیم که توی زندگی شاد باشیم و تلاش کنیم، اگر که بنا به مهاجرت داریم باید بررسی کنیم کجای دنیا برامون جای بهتری برای زندگیه و سعی کنیم که مهاجرت آگاهانه انجام بدیم.

شاید برای اونایی که توی ایران زندگی می‌کنن این جمله خیلی خوشایند نباشه اما واقعیت اینه که مهاجرت برای هر آدمی بسته به شرایط می‌تونه خوب یا بد باشه!

بیرون سپاری پروژه از ایران تا استرالیا

یه چیزی در مورد کار که شاید متفاوت با ایران باشه برون‌سپاری کارها یا همون Out source کردنه، فکر می‌کنم این دو دلیل اصلی داره، ارزون بودن نیروی کار در ایران و شاید نبود قوانینی که کار با شرکتهای واسطه راحت باشه در نتیجه شرکتها ترجیح می‌دن همه چی در اختیار و کنترل خودشون باشه.

به عنوان نمونه توی ایران شرکت ما مدتها کارهای عکاسی رو به شرکت دیگه‌یی واگذار کرده بود، بعد مدتی با بالا رفتن هزینه‌ها فکر کردن چرا باید کارهای رو Out source کنن؟ مگه خرید تمام تجهیزات عکاسی و استخدام یک نیروی تمام وقت چقدر هزینه داره؟ ولی اینجا احتمالا فکر می‌کنن چه دلیلی داره یه عکاس داشته باشیم با فلان قدر هزینه که هر از گاهی کار عکاسی بکنه؟ و ضمن اینکه احتمالا یه شرکت خیلی بهتر بتونه این کار رو انجام بده!
به نظرم اینجا خیلی بیشتر ترجیح می‌دهن که با شرکتها طرف حساب باشن تا با اشخاص؛ شاید به دلیل تعهدات و مسائل قانونی.

.

شغل‌های باحالی که دیدم!

حالا می‌خوام چند از شغل‌های جالبی که اینجا دیدم رو بنویسم. فکر می‌کنید توی ایران حاضرن بابت چنین کارهایی پول پرداخت کنن؟

  • – یه آقایی که از طرف شرکت هفته‌ای یکبار می‌اومد به گلدونهای شرکت رسیدگی می‌کرد! درجه خاک (یا نمی‌دونم چی چی رو اندازه می‌گرفت) بهشون آب می‌داد و تمام!
    – یه شرکتی هست که ماهی یکبار می‌آد و کارش اینه که تلفن‌های روی میز رو تمیز می‌کنه؛ کار خیلی پیچیده‌ای هم نیست یه سری دستمال و اسپری دارن و بابت هر تلفن دو سه دقیقه وقت می‌ذارن!
    – یه سری سطل‌هایی توی شرکت هست که روش نوشته Secured document ؛ در سطل‌ها پیچ شدن و قابل باز شدن نیست، کاغذهای به اصطلاح محرمانه رو می‌ریزن توی این سطلها و یک شرکتی هفته‌ای یکبار سطل‌ها رو با سطل‌های جدید جایگزین می‌کنه!
    – این یکی شاید تا حدودی منطقی به نظر بیاد، تمام اطلاعات مهم بکاپ گرفته می‌شه و برای حوادث غیرمترقبه روی Tape به شرکت دیگه‌یی منتقل می‌شه، اسم اون آقایی که برای حمل و نقل Tapeها مراجعه می‌کنه هم Tape guy! یعنی اینجا دنبال هر چیزی می‌تونی یه Guy بگی و قضیه حله!
  •  

حالا شما با دید و کاری که توی ایران داشتیم، چند درصد شرکتها و اشخاص حاضرن برای چنین خدماتی پول پرداخت کنن؟

توصیه‌هایی در مورد یادگرفتن

یه مطلبی رو می‌خونم که با بیست نفر از آدمهای خفن در رشته کاری من صحبت کرده و از هر کدوم پرسیده مهمترین پیشنهاد شغلی و حرفه‌ای که برای افراد دیگه دارید چیه، یکی از اونا چیزای جالبی گفته؛ چون خیلی تخصصی نیست و صرفا در مورد یادگرفتنه برای همین هم اینجا {با کمی دخل و تصرف!} می‌نویسمش!

با خودتون خلوت کنید و هر از گاهی رو به این بگذرونید که توی مسیر درست شغلی قرار دارید یا نه؟ چیزی که من هم اینجا بهش پرداختم و توی برنامه‌های هفتگیم قرار دادم. نشون می‌ده که حداقل تو انتخاب مسیر و چیزی که با خودم به نتیجه رسیدم اشتباه فکر نکردم، هر چند که لازم دارم بیشتر روش کار بکنم!

همچنین توصیه کرده که همیشه دنبال یادگرفتن چیزای جدید باشید و سعی کنید که چیزای جدید در حوزه کاری خودتون رو یادبگیرید. نکته‌ی جالب اینکه این آدم مدعی شده برای تیمش روزانه پونزده تا سی دقیقه زمان در نظر گرفته تا افراد تیم، خودشون رو آپدیت کنن. حالا حرفی که دارم اگه مدیرمون هم چنین زمانی رو برامون در نظر نگرفته خودمون باید اون رو توی برنامه کاری‌مون بذاریم و اجازه ندهیم که روزهامون به روزمرگی بگذره!

مورد آخری که برام جالب بود گفته بود که وقتی خودش مطلب جدیدی رو از نظر تئوری یاد می‌گیره سعی می‌کنه اون رو توی محیط واقعی تست کنه و به قولی باهاش کلنجار بره و وقتی که یادش گرفت در موردش مطلبی توی وبلاگش بنویسه، به این ترتیب هم به آدمهای دیگه کمک کرده و یه طوری برای بقیه ریفرنس شده و هم اینکه باعث می‌شه خودش بیشتر اون مطلب توی خاطرش بمونه! اگر چه خودمم جرات انجام این کار رو پیدا نکردم ولی داشتن وبلاگ تخصصی، ایده‌ی خوبی برای یادگرفتن بیشتر و ارتباط برقرار کردن با آدمهای دیگه‌ست!



از اسنپ تا اوبر و سرویس تاکسی در استرالیا

نمی‌دونم همچنان «اسنپ» و «تپسی» و درگیری که با تاکسیرانی داشتن بحث داغه یا نه؛ به هر حال پروژه‌های موفقی توی ایران بودن ولی در عین حال قصه‌ی پیچیده‌ای هم دارن. البته خیلی کشورهای دیگه دنیا هم یه طورایی باهاش درگیر هستن، چند تا چیز جالب و به نوعی مرتبط در مورد استفاده از تاکسی و Uber هست که نمی‌دونم چطوری بهم مربوطش کنم!

 

اینجا از چند سال پیش Uber مجوز گرفت که توی فرودگاه برای خودش جایگاه ویژه‌ای داشته باشه؛ چندباری هم که ما لازم بود بریم فرودگاه از همین سرویس استفاده کردیم، وقتی خیلی راحت با موبایل می‌تونی سرویس بگیری و از اون مهمتر وقتی ارزونتر می‌شه، چه دلیلی داره که از تاکسی به اون مفهوم سنتی استفاده کنیم؟

البته لازم نیست توضیح بدهم که داستان تاکسی توی ایران، مثل خیلی چیزای دیگه متفاوت از جاهای دیگه دنیاست. اینجا هزینه تاکسی (که همیشه با تاکسی‌متر محاسبه می‌شه) خیلی زیاده، مقرون به صرفه نیست که همیشه (حتی برای تردد روزانه به شرکت) از تاکسی استفاده کنیم؛ در نتیجه بیشتر مردم سرویس‌های حمل و نقل عمومی مثل قطار، اتوبوس و بعضی هم ماشین شخصی رو نرجیح می‌دهند.

توی استرالیا یه سرویسی هست به نام CAB Charge که معمولا توی شرکتها ازش استفاده می‌شه، وقتی تاکسی در استرالیا

قراره که ما به هر دلیلی روز تعطیل کار کنیم بهمون دو تا کارت کاغذی کوچیک می‌دن که می‌تونیم کرایه تاکسی رو به اصطلاح با همین CAB Charge پرداخت کنیم، در موردش اینجا بیشتر بخونید، یه چیزی تو مایه کردیت‌کارت محدوده که فقط می‌شه توی سرویس حمل و نقل ازش استفاده کرد.
داشتم این رو می‌گفتم که تو چنین حالتی که قراره از CAB Charge استفاده کنیم، چون لزوما تاکسی‌ها باید دستگاه پرداخت داشته باشن نمی‌شه از سرویس‌هایی مثل Uber استفاده کرد، ولی نکته جالب اینه که اینجا تاکسی‌ها هم مثل Uber یه اپلیکیشن‌های خودشون رو دارن که می‌شه از طریق اون ماشین بگیریم، سوابق سفر رو ببینیم، با Paypal یا کردیت کارت پرداختش کنیم؛ یعنی می‌بینید تاکسی‌ها و سیستم مجبور شده که به رقابت سرویس‌های آنلاینی مثل اوبر بره!

 

 

 

 

پ.ن: این سیستم CAB Charge از سال ۱۹۷۶ کار می‌کنه+ ، چرا چنین سیستمی تو ایران نداریم؟! الان یادم افتاد که این داستان پرداخت کرایه آژانس توی ایران (حداقل در شرکت ما و بر اساس تجربه‌ی من) برای خودش ماجرایی داشت! اینجا خیلی راحت اون CAB Charge رو می‌گیریم و بعدش ته‌برگ و اون رسید تاکسی رو تحویل شرکت می‌دیم و تمام!

چی باید بدونیم؟

چیزی که مدتیه بهش فکر می‌کنم اینه که همون قدری که باید به این فکر کنیم و مطمئن باشیم که چی بلدیم، به همون نسبت هم باید بدونیم چی بلد نیستیم و چی باید یاد بگیریم! لازم نیست با خودمون با اعتماد به نفس برخورد کنیم، بیشترین چیزی که لازمه اینه که رو راست باشیم.

من یه کاری رو شروع کردم که البته خیلی از روندش (حداقل در ماه اول) راضی نبودم اما فکر می‌کنم اگه بتونم درست اجراش کنم نتیجه‌ی خوبی می‌گیرم. یه تسک جدید تو برنامه هفتگیم اضافه کردم (اگه دوست دارید در موردش Atracker اینجا بخونید) مدت زمان کمی رو توی آگهی‌های شغلی می‌چرخم و می‌بینم توی مارکت کار چی باید بدونم که بلد نیستم، همه رو توی Google Keep یادداشت می‌کنم و توی مرحله‌ی بعدی و برنامه روزانه سعی می‌کنم که در موردشون مطلب پیدا کنم، بخونم، تو یوتیوب ویدئو ببینم. حالا شاید در آینده بیشتر در مورد روند کار و اینکه چطوری بوده چیزی نوشتم.

.به نظرم رسید با توجه به چیزایی که اینجا نوشتم، لازمه که خیلی آپدیت و آماده‌ی به کار باشم. به نظرم این به این ارتباطی نداره که کجا و تو رشته‌ی کاری کار می‌کنیم.

.

یه PDF جالب پیدا کردم که البته بیشتر به درد مصاحبه و کار پیدا کردن می‌خوره اما هر هفته یه بخش‌هاییش رو می‌خونم:

If you could give a … just one piece of advice, what would it be

از اسمش معلومه دیگه؛ رفته سراغ یکسری آدم شاخص تو حرفه من و پرسیده اگه یه پیشنهاد داشته باشید اون چیه؟ موارد جالبی داره که به نظرم خوبه که بدونم.

 

 

.
پ.ن:

از این پست این طور به نظر می‌رسه که من خیلی اکتیو و خفن شدم، ولی واقعیت این نیست. خودم از روند کارهایی که می‌کنم خیلی راضی نیستم، می‌دونم وقت تلف شده زیاد دارم و باید بیشتر کار کنم.

هزینه انرژی در استرالیا

داستان انرژی تو کشوری مثل استرالیا هم خیلی متقاوت از ایران ماست! اول اینکه مثل بسیار چیزهای دیگه دولت درگیر تولید و توزیع برق به طور مستقیم نیست و این کار توسط شرکتهای مختلف انجام می‌شه، همه چی در اختیار بخش خصوصیه و دولت مالیاتش رو می‌گیره 😐

بر خلاف ایران که یه اداره برق و مخابرات داشتیم، اینجا می‌تونید انرژی رو از Providerهای مختلف دریافت کنید! نکته دیگه که به نظرم برای تازه واردها کمی گیج کننده‌ست حتی وقتی محلی رو برای اجاره تحویل می‌گیرید باید در یکی از اولین اقدام‌ها به یکی از این Providerها اعلام کنید که چه سرویسی ازشون می‌خواهید {کار سختی نیست، همه مراحل از طریق وب‌سایت و به صورت آنلاین انجام می‌شه} به این ترتیب تمام قبض‌های برق و گاز به نام کسی هستش که خونه رو اجاره کرده و نه صاحب ملک. به این ترتیب شما مسئول پرداخت و سایر مسئولیت‌های مربوط به سرویسی که می‌خرید هستید.

انرژی در استرالیا

 

هزینه انرژی:

روزهای اول تو استرالیا متوجه این شدم که برخلاف ما، همه محیط رو گرم یا سرد نمی‌کنن، یعنی در بسیار جاها این مقرون به صرفه نیست. حالا همه جا منظورم شرکتها نیست، توی شرکتها یه دمای معمولی وجود داره ولی اینطوری نیست که توی زمستون گرما از حلقتون بزنه بیرون، دما یعنی دمای معقول! و اینکه بعد از ساعات اداری این سیستم‌ها خاموش هستن.
هفته‌های اول توی دوره Skill max متوجه شدم روشنایی موسسه Tafe همه تایمر دارن، یعنی روشنایی اتاق (و سرویس‌های بهداشتی) تنظیم می‌شن و در ساعتهایی اتوماتیک خاموش می‌شدن. من اندازه‌یی برای مقایسه ندارم ولی مثلا چه دلیلی داره روشنایی سرویس بهداشتی ساختمونهای بزرگ همیشه و حتی در طول روز کاملا روشن باشن؟

مجموع این عوامل باعث شد که خیلی زود مثل خیلی از مهاجرها متوجه بشیم مصرف انرژی تو این کشور شکل دیگه‌یی هستش، لازم نیست روشنایی اتاق‌هایی که بهش احتیاج نداریم همیشه روشن باشه یا لازم نیست سیستم گرمایشی و سرمایشی خونه دائما روشن باشه! همون طور که گفتم معنی این جمله این نیست به خودمون سختی بدیم، معنیش اینه که درست مصرف کنیم.

بعد از دو سال که برای یکماه برگشتم ایران تا خانواده‌م رو ببینم، بعد از این فاصله تازه متوجه شدم که چقدر انرژی توی ایران بد مصرف می‌شه و همچنان علیرغم اینکه داخل کشور هزینه‌ش گرونه اما به خاطر ساختار غلط اقتصادی و دولتی ایران، به نسبت خیلی کشورها انرژی همچنان خیلی ارزونه، به خصوص برای بیزینس‌ها و شرکتها.