مهاجرت و کارمندی

کار همیشه یکی از نگرانی‌هاست، واسه‌ی ما کارمند جماعت که زمین بقیه رو بیل می‌زنیم نگرانی اینکه شاید به هزار و یک دلیل نخوان دیگه باهامون کار کنن. مدیرمون عوض بشه، مدیران ارشد قراره هزینه‌ها رو کم کنن، از کارمون راضی نباشن، کار به اون اندازه‌یی که باید نباشه، بیزینس وضعش خرابه! همه‌ی اینها بخشی از خطرات دنیای کارمندیه!

از اون طرف شاید اونایی که بیزینس دارن هم هزار و یک دغدغه برای بیزینس خودشون دارن؛ احتمالا نگرانی اونا به مراتب بیشتر از ماست که شاید فقط شغلمون رو از دست بدیم!

.

مگه ایران چطوری بود؟

داشتم تلاش می‌کردم که سالهای نه چندان دور تو ایران رو هم از یاد نبرم، تا بوده همین بوده! یه سالهایی مدیرعامل عوض شده بود و دوست داشت که تیم خودش رو جایگزین ما کنه، کلا از دیدن ما خوشحال نبود! چند وقتی هم وضع شرکت خراب بود و شده بود کشتی طوفان زده‌ی به گل نشسته! یعنی در هر حال انگار همیشه این برامون نگرانی بوده چه ایران و چه در مهاجرت. قبلا هم در مورد از دست دادن کار زیاد نوشته بودم.

حالا این چند مدت، مدیر جدید دارم. باهامون صحبت کرده و احتمالا داره کارهامون رو زیر و رو می‌کنه ببینه چی کاره هستیم؟ یه چیزایی رو روی نمودار می‌کشه و من هر از گاهی مانیتورش رو زیر زیرکی نگاه می‌کنم! کارمندیه دیگه، هر جایی که باشه حتما چنین نگرانی‌هایی هم داره…

فعلا که شانس من وقتایی که {مدیرم} نشسته اینجا همه چی آرومه، ولی وقتی تا می‌ره توی جلسه و قهوه بگیره، دور و اطراف من شلوغ می‌شه. چند دقیقه پیش یه همکاری اومد گفت می‌خوام تشکر کنم، دیدم روی ایمیل نمی‌شه، اومدم باهات دست بدم و بگم چه کمک بزرگی بود. {حالا کار پیچیده‌یی 

کار و کارمندی در مهاجرت

هم نبود همچین!} می‌خواستم بهش بگم خب مرد! می‌ذاشتی نیم ساعت دیگه می‌اومدی که مدیرم هم ببینه! الان که پرنده پر نمی‌زنه چرا داری تقدیر می‌کنی؟

.

ولی شاید راهش چیزایی باشه که اینجا نوشته بودم و هنوز خودمم جدی اجراش نکردم! اینجا باید برای چند ماهی پس انداز داشته باشی که زندگی رو بگذرونی؛ آدمایی که اینجا بزرگ شدن یا قدیمی هستن خیلی نگران این ماجرا نیستن، یعنی از نظر اکثرشون شغل یه چیز دائمی نیست که باهاش گره خورده باشن، شاید هم با این فرهنگ کاری، بیشتر از ما آشنا هستن.

یه همکاری داشتیم که کارش رو از دست داد، خیلی ساده بهش گفتن امروز روز آخره و به سلامت! باهم رفتیم ناهار خوردیم ازش پرسیدم حالا برنامه‌ت چیه؟ گفت قراره دو سه هفته دیگه برم مسافرت، بعدش که برگردم می‌گردم و کار جدید پیدا می‌کنم. به همین سادگی. این هم آخرش شد ایت ایز وات ایت ایز!

چه چیزهایی لازم داریم که یاد بگیریم؟

داشتم به این فکر می‌کردم که چه مهارت‌هایی رو باید یاد بگیرم؟ تصمیم گرفتم نتیجه‌ی چیزایی که فکر کردم و تصمیماتی که گرفتم اینجا بنویسم.
مهارت‌هایی که بهش اشاره کردم می‌تونه در مورد کارفعلی‌مون باشه یا اگه نقشه‌ای برای تغییر شغل (تغییر فیلد شغلی) و یا تغییر محل کار داریم می‌تونه کاربرد داشته باشه.

سوال اصلی اینه باید چی یاد بگیریم؟

قبلش این رو توضیح بدهم که من یه عنوان جدید توی کارهایی که باید به صورت ماهیانه انجام بدم اضافه کردم که مدت زمانی در هفته (مثلا سی‌دقیقه) رو به این اختصاص بدهم که ببینم چی باید یاد بگیرم، مواردی رو که نتیجه کردم برای خودم لیست می‌کنم و سعی می‌کنم که به ترتیب اولویت مدت زمانی رو در ماه بهش اختصاص بدهم.

اگر چه به دلایل موجهی دو- سه ماهی رو نتونستم بر اساس برنامه‌م پیش برم ولی خب الان زمان برگشته! حالا از ماه جاری قراره این کار رو انجام بدهم.

الف- چیزهای مرتبطی که می‌دونیم باید یاد بگیریم: احتمالا همه‌ی ما چیزهایی رو توی محل کارمون و در رابطه با شغلمون داریم که فکر می‌کنیم اون طوری که باید بهش مسلط نیستیم، باید بیشتر در موردش بخونیم و یاد بگیریم که اگه دفعه بعدی باهاش مواجه شدیم بدونیم ماجرا چیه و باید چه کار کنیم.

ب- موارد غیرمستقیم که باید یاد بگیریم: بعضی موارد هست که مستقیم در رابطه با کار ما نیست ولی اگر که در موردش اطلاع داشته باشیم بهتر می‌تونیم با آدمها و یا تیم‌های دیگه کار کنیم. تو این مورد شاید لازم نباشه که به صورت عمیق همه مفاهیم رو یاد بگیریم. به عنوان نمونه فرض کنید که تو دپارتمان Application شرکتی هستیم،

قاعدتا اگه حجم کار زیاد باشه کارهای شبکه توسط تیم‌های دیگه انجام می‌شه اما اگه ما بتونیم مفاهیم کلیدی رو بدونیم و خودمون یکسری آیتمها رو چک کنیم راحت‌تر با اون تیم ارتباط می‌گیریم؛ در ادامه مثالی که زدم بتونیم متوجه بشیم پورت فلان سرور بازه یا نه! مثال کوچیک و ساده‌یی بود که می‌شه به خیلی چیزها بسطش داد. باید در مورد حواشی کارهایی که به صورت غیر مستقیم به ما ارتباط داره هم دانش لازم رو داشته باشیم.

ج- برای آینده شغلی‌مون چیزهای جدید یاد بگیریم: کافی همیشه زمانی رو بذاریم تا آگهی‌های شغلی مرتبط با کارمون (یا چیزی که از آینده شغلی‌مون انتظار داریم) رو دنبال کنیم و ببنیم Job description چه چیزهایی رو اشاره کرده (به قول آزی‌ها JD) بعد کافی شروع به یادگرفتن چیزهایی کنیم که اگر چه تو کار فعلی‌مون ممکنه خیلی کاربرد نداشته باشه اما باعث می‌شه که خودمون رو همیشه آماده حضور در بازار کار کنیم!

د- عنوان شغلی‌مون رو گوگل کنیم: خیلی راحت گوگل کنیم what should a XXX know ؛ معمولا کلی چک‌لیست و داکیومنت‌هایی پیدا می‌کنیم که اطلاعات جالبی برای یاد گرفتن داره.

آینده شغلی از ایران تا در مهاجرت

فکر می‌کنم مدتی طول می‌کشه که آدم تصمیم بگیره واسه آینده شغلیش چی می‌خواد؟ توی مهاجرت بیشتر یاد «هرم مازلو» می‌افتم، حالا نه به اون شدت ولی خب اوایل دنبال نیازهای اولیه هستیم، شاید دنبال اینکه جایی کار بگیریم و به قول اینجایی‌ها Settle بشیم، احتمالا بعد مدتی به نیازهای جدید فکر می‌کنیم.

بعد از مهاجرت

خیلی کم پیش می‌آد که جایگاه شغلی در بدو ورود اون ایده‌آل ذهنیمون باشه، البته بگم که بد هم نیست اما بعد از مدتی به این فکر می‌کنیم که چطوری باید پیشرفت کرد، چطوری باید جلو رفت. البته فکر کنم این خیلی به شخصیت آدمها برمی‌گرده اینکه شرایط چطوری پیش می‌ره و چقدر قراره ریسک بکنیم یا که نه بشینیم و ماستمون رو بخوریم!

آینده شغلی بعد از مهاجرت

.

من تو برنامه بلندمدتی که برای خودم دارم اینه که بتونم برای سال آینده کار جدیدی بگیرم، به دلایلی که اینجا توضیح دادم احتمالا سخته ولی لازمه؛ حالا شاید تو یه پست جداگانه در مورد اینکه چی کار باید بکنم بیشتر بنویسم.

در مورد شناختی که از خودم دارم من بیشتر از اون که دوست داشته باشم آلوده کار فنی باشم یا به قول بعضی آدمها دستم تو کار باشه، دنبال یه پله بالاتر هستم، یعنی کسی که بتونه به عنوان آدم بالاتر بعضی کارها رو هندل کنه، نمی‌گم به صورت صددرصد ولی تا حدودی توی ایران هم به این سمت حرکت کرده بودم، یعنی صددرصد زمانم صرف کارهای تکنیکال نبود.

 

رسیدن به این هدف اینجا سخته، چیزی که می‌دونم اینجا برای این کار هنوز خیلی زوده، باید از نظر تجربه‌ی کار، ارتباط با آدمها، شناخت بیزینس و هزار تا چیز دیگه خیلی بیشتر کار کنم. شاید حداقل توی چهار-پنج سال آینده نتونم روی این موضوع تصمیم قطعی بگیرم و شاید لازم باشه قدم به قدم بهش نزدیک بشم. هنوز هم خیلی در مورد عنوان شغلی مورد نظرم به قطعیت نرسیدم، اینجا هزار مدل Lead داریم به عنوان نمونه همین شرکت و اطراف من:

 

Solution Delivery Leads
Application Service Delivery Lead

فعلا به عنوان هدف برای سال ۲۰۱۹ دارم به کار دیگه‌یی تو همین فیلد کار خودم و کار تکنیکال فکر می‌کنم. یه چیزایی رو یادداشت کردم که باید برای رسیدن بهش چه کار کنم؛ سعی می‌کنم اینا رو تو برنامه روزانه‌م جا بدهم و بعدا جزئیات بیشتری ازش بنویسم.

از قوانین و باید و نبایدها محل کار

معمولا شرکت‌های بزرگ به جز Policy های مختلف که تهیه کردن و جایی برای کارمندهاشون Share کردن، دوره‌های کوتاه آنلاینی دارن که باید به صورت دوره‌ای اونها رو ببینیم و پاس کنیم. جاهای کوچیک‌تر احتمالا چنین دوره‌هایی رو ندارن و سعی می‌کنن حداکثر با داکیومنت‌ها و Policyها سر و ته قضیه رو هم بیارن.

قوانین محل کار

چند هفته پیش باید یکی دو تا از Trainingها رو می‌دیدم و پاس می‌کردم؛ خیلی چیز پیچیده‌ای نیست لاگین می‌کنیم یکسری متن هست که می‌خونیم بعضی وقتها هم به جای متن صدا داره و در پایان هر بخش هم چند تا تست که مطمئن باشن فقط روی کلید بعدی کلیک نکردیم!

دفعه‌ی پیش چند تا از همین دوره‌ها بود که از نظر محتوایی برای من خیلی جالب بود؛ چیزهایی که یاد می‌داد اگر تو محیط کار بر اساس هر چیزی از رنگ پوست، باورها، جنسیت و … تبعیض قائل شدن چه کاری باید کرد و پرسنل چه حقی دارن؟ اصلا چه چیزهایی به قول خارجی‌ها جزء Sexual harassment یا Bullying حساب می‌آد و چه چیزهایی نه.

 

شاید به نظر ساده بیاد، اما به نظر من، اینکه روی این به عنوان فرهنگ کار می‌کنن و حتی تلاش می‌کنن که یادآوری کنن چه حقوقی نسبت به هم داریم خیلی جالب و قابل تحسینه!

 

باز هم هیچ جایی بهشت نیست!

لازمه یه چیزی رو یادآوری کنم، این به این معنی نیست که تو سطح کشوری مثل استرالیا یا هر جای دیگه دنیا این داستانها توی محیط کار اصلا نیست حتما مشکلات اساسی هم هست. خیلی از افراد بدبین هم هستن که اعتقاد دارن اینا بیشتر ادا و اطواره! بیشتر چیزی که کمپانی‌ها و جوامع می‌خوان نشون بدن که ببینید ما کارمون رو کردیم!
ولی من فکر می‌کنم حتی اگر در همین حد هم باشه چیز بدی نیست، همون طوری که گفتم خیلی چیزها باید کم‌کم و از جایی شروع بشه.

 

من تا اینجای کار خودم واقعا چیزی از تبعیض نژادی تو استرالیا ندیدم و حداقل من تجربه‌ش نکردم؛ خیلی دوست دارم که بعدها چیزهای بیشتری در مورد این رفتارها بنویسم.

دوباره از اینکه چطوری کار می‌کنیم؟

اینجا توی کار ما، تا جایی که دیدم و از بقیه پرسیدم اصولا درخواستها توسط مشتری (این مشتری می‌تونه مشتری خارج از شرکت و یا داخلی باشه) تو یه اپلیکیشن ثبت می‌شه، حالا کاری به چند و چون این اپلیکیشن ندارم؛ بعدش تیکت به فرد مورد نظر assign می‌شه {هی می‌خوام فارسی بگم ولی باید بگم چی؟ درخواست به فرد وصل می‌شه؟ مرتبط می‌شه؟}

همون طوری که گفتم کاری به چند و چون ماجرا ندارم فقط هدفم نوشتن تجربه‌م بود؛ تا حالا یکی دوباری پیش اومده که من می‌خواستم کاری عقب نمونه یا به طرف کمکی کرده باشم و کار رو در حالی انجام دادم که توی تیکت خیلی مشخص نبوده، طرف رو صدا کردم یا رفتم پیشش گفتم به نظرت اینجوری درسته؟ و به قولی زبونی ازش کانفرم گرفتم. تو این دو مورد خاص اون تغییری که من توی بخش کاری خودم دادم باعث یه اشکالاتی تو جاهای دیگه سیستم شده، اگه که شما هم IT باشید می‌دونید دارم از چی حرف می‌زنم؛ و خلاصه‌ی داستان وقتی که دوباره توپ تو زمین من افتاده دیدم که اون تیکت اون قدری شفاف و واضح نبوده و یه جور می‌تونسته برای من مشکل‌ساز بشه. یعنی خیلی نمی‌شده به استناد اون تیکت من بگم که چرا این کار رو انجام دادم.

تو یه موردی که همین هفته‌ی پیش داشتم درست متوجه نشدم که همکار روبرو از روی زرنگی و رندی این طوری تیکت لاگ کرده و یا اینکه واقعا حالیش نبوده، وقتی که دوباره به تیکت نگاه کردم دیدم خیلی رندانه نوشته! بعد اینکه مشکل حل شد پیش خودم فکر کردم شاید بهتر بود که من هم با همچین تیکت نامفهومی کار رو انجام نمی‌دادم. چطوری؟ خیلی ساده‌ست که روی تیکت برای طرف کامنت بذاریم یا مثلا ایمیل بزنیم که منظورت این بود؟ می‌شه اینو دقیق‌تر توضیح بدی؟

شاید جالب باشه اینو بگم، وقتی مورد حل شد بهش ایمیل زدم که می‌شه کانفرم کنی مشکل حل شده یا نه؟ بازم روی ایمیل برای من ریپلای زد Yes and No و یه سری توضیحاتی که به نظرم قانع کننده نبود، فهمیدم با یه آدم خیلی محتاط طرفم و با مراقب باشم. برای همین تو ادامه ماجرا و وقتی درخواست دیگه‌یی داشت، ایمیل رو برای مدیرم فرستادم، جزئیات بیشتری رو توضیح دادم و گفتم اگه که کانفرم می‌کنی می‌تونم این کار رو انجام بدم.
یه چیزی رو فکر کنم قبلا هم نوشته بودم، اینجا خیلی مرسومه که کار رو با مدیر یا سوپروایزر (و ترجیحا به صورت ایمیل) کانفرم کنی، این طوری پس فردا اگه موردی پیش اومد می‌شه بگیم که کار سرخود نبوده و نفر بالاتری هم تاییدش کرده!

 

.

حالا چرا اینو نوشتم؟

نمی‌دونم چرا اینو نوشتم، نمی‌دونم به درد کسی می‌خوره یا نه؛ ولی فکر کردم بد نیست که بدونیم تو محیط کار باید حواسمون به درخواست‌ها و آدمهای اطراف باشه که در نهایت مشکلی برای خودمون و البته مجموعه‌یی که براش کار می‌کنیم پیش نیاد.

مشکل کجاست؟

هر جایی که کار می‌کنیم مشکلات خودش رو داره، گاهی هم ممکنه غر بزنیم! خیلی از ما بیرون از ایران که می‌رسیم و مشغول می‌شیم خیلی وقتا فکر می‌کنیم و می‌گیم اگه که زودتر اینجا می‌رسیدیم…. {قبلا هم گفته بودم کاشکی می‌تونستیم این کاش‌ها رو از ذهن و زندگیمون بیرون کنیم؛ فایده گفتنش و فکر کردنش چیه؟}

اینایی که می‌خوام بگم ممکنه به نوعی توی کار و کارمندی تو ایران هم مشترک باشه، اما بیرون از ایران خیلی وقتا فکر می‌کنیم فلان گروه خیلی خوب شو آف می‌کنن لعنتی‌ها؛ معمولا آخر حرفامون هم بد و بیراهی نثارشون می‌کنیم! ممکنه بگیم فلانی هفت- هشت ده ساله اینجاست و حالا تونسته مدیر باشه و حقوق فلان بگیره، یا فکر کنیم و بگیم چرا فلان ملیت این طوری زرنگن و خوب دیده می‌شن؟ اگه بخوام این گلایه‌ها رو بنویسم می‌تونم حالا حالاها ادامه‌ش بدم.

.

قدم اول با خودمون منطقی باشیم!

اولش اینکه ما نمی‌تونیم و نمی‌شه خودمون رو با آدمهایی با بک‌گراندهای دیگه (که خیلی وقتها هم سطح ما هم نیستن) یکی کنیم، من اگه بگم چرا مدیرعامل پنجاه ساله شرکتمون این همه کارمند داره و پول در می‌آره و بخوام با خودم مقایسه‌ش کنم مقایسه بی‌ربطی کردم و خیلی از منطق به دوره!

خیلی وقتها فکر می‌کنم که اون چیزی که ازش گلایه داریم و زرنگی می‌دونیم واسه چی ناراحتمون می‌کنه؟ واسه اینکه یکی دیگه انجامش داده؟ اگه خودمون می‌تونستیم و همچین کاری می‌کردیم چی؟ فکر می‌کردیم خیلی زرنگ و مستعدیم؟

شاید خیلی چیزها ناراحتمون هم نکنه ولی می‌تونیم از این زاویه نگاه کنیم که می‌تونیم ما هم پیشرفت کنیم! فقط باید منطقی فکر کنیم که مشکل کجاست؟ لازم نیست اینکه مشکل کجاست رو برای بقیه اعتراف کنیم؛ اینکه با خودمون کنار بیایم و بدونیم مشکلی هست و باید حل بشه قدم بزرگیه.
اگه فکر می‌کنیم که طرف خوب ارتباط برقرار می‌کنه باید ببینیم مشکل ما کجاست که نمی‌تونیم ارتباط برقرار کنیم؟ تو چی مشکل داریم و لازمه چی کار کنیم؟ اگه فکر می‌کنیم فلانی کارش رو خوب شو آف می‌کنه (اگه که اعتقاد داریم کار اخلاقی هم هست!) باید فکر کنیم چرا ما نمی‌تونیم؟ لازمه کاری کنیم؟ لازمه مهارتی رو تو خودمون تقویت کنیم؟ برای کارمون لازمه تکنیکالمون رو قوی کنیم؟

 

بعد یه عمر کارمندی فکر می‌کنم کارمندی هم مثل خیلی چیزای دیگه زندگی قوانین خودش رو داره، دوست داشته باشیم یا نه برای موفقیت باید با قاعده بازی کنیم! باید قوانین رو یاد بگیریم و درست بازی کنیم!

دنیای خالص کارمندی در استرالیا

توی استرالیا اوایل که به دنبال کار بودیم بعضی شرکتها Local experience رو بهونه می‌کردن و می‌گفتن دنبال کسی هستیم که اینجا سابقه کار داشته باشه، اگه بیشتر سمج بازی در می‌آوردیم می‌گفتن باید با کالچر کار کردن اینجا آشنا باشی که خب البته بی‌راه هم نمی‌گفتن. 

 

اینجا و حداقل بر اساس تجربه‌ی من، خیلی چیزایی که توی ایران داشتیم هست، شاید اسمش عوض شده؛ اینجا هم خیلی باید مراقب این باشی چی می‌گی، چی ایمیل می‌زنی، اینجا هم رابطه‌یی که آدمها باهم دارن گاهی پررنگه و باید شاخک‌هات درست کار کنه. گاهی وقتا فکر می‌کنم تو یه چیزایی چقدر همه جا شبیه هم هستن و گاهی هم چه دور از هم! 

 

شاید فقط اسمش عوض شده!

یه موردی از هفته‌ی پیش فکرم رو مشغول کرده بود که باید بگم یا نه؟ درست قضیه این بود که باید می‌گفتم ولی اینجا هم ممکنه طرف مقابل باهات سخت کار کنه! به هر حال قراره کاری کنیم دیگه؛ بعد از هزار تا دودوتا چارتا و حرف زدن با یکی دو نفر دیگه یه ایمیل آماده کردم و درست وقتی فرستادمش که عصبانی نباشم. ایمیل رو به مدیر اصلیم فرستادم و مدیر مستقیم رو cc کردم. زودتر از اون که حتی فکرش رو می‌کردم مدیر مستقیم توی چت ازم پرسید دلیل خاصی داشته که این ایمیل رو به مدیر بزرگ فرستادی؟ باید چه می‌گفتم؟ کارمندیه دیگه؛ یه بهونه‌یی جور کردم که چون از قبل در جریان این داستان بوده، نمی‌شه که به مدیر مستقیمت بگی واسه اینکه حس می‌کنم حالیت نیست و واست مهم نیست. اینجا واست مهم نیست رو می‌گیم You don’t care! ولی دقیقا همون مفهومه خودمونه؛ دقیقا هم مثل «کارمندی» خودمون تو ایران فکر کردم نکنه که برام بد بشه؟

 

توی راه با خودم فکر می‌کردم احساس خطر کرده و ترسیده که دور بزنمش و مستقیم با مدیر اصلی حرف بزنم. نه اینکه من در حدی باشم که نگران جایگاهش باشه، فقط شاید از این بابت که برای خودش خوب نشه. پیش خودم استدلال کردم منم بودم همین کار رو می‌کردم، مگه غیر اینه؟

در هر حال ایمیل زده که اوکی فردا باهم صحبت می‌کنیم. می‌دونم که حتی اگه پارسال همین موقع بود می‌گفتم بی‌خیال چرا باید اصلا ایمیل بزنم و درصدی ریسک کنم؟ ولی حالا و تو این مقطع به نظرم رسید کار درست اینه که توضیح بدم.

 

.
پ.ن: همه‌ی ماجرایی که گفتم صرفا مساله کاری بوده و بس! سطح دسترسی یکی از افراد تیم به چیزایی (این چیزا هم داستانی داره!) که تحت کنترل منِ و قاعدتا نباید دسترسی داشته باشه.
در هر حال همچنان در حال یادگرفتن و تجربه کردن تو محیط کار هستیم و نامحسوس داریم تو کالچر کاری غرق می‌شیم!

محیط کار ایران تا استرالیا

اول- قطارهای شهری NSW برای چند روزی اعتصاب کردن + {که اگر چه خوندنش جالبه که بدونیم آدمها حق اعتراض دارن و نمی‌شه با بزن و بگیر شرایط رو به اصطلاح آروم کرد!} اما بحثی که دارم چیز دیگه‌ست. مدیرمون هفته‌ی پیش ایمیل زده که با توجه به اینکه دوشنبه هم دوباره اعتصاب خواهد بود اونایی که با قطار می‌آن می‌تونن از تو خونه کار کنن و مشکلی نیست؛ لازم نیست توضیح اضافه بدیم، لازم نیست که ثابت کنیم کجا هستیم و از کجا با قطار می‌آیم.
صبح توی رادیو شنیدم خیلی شرکتهای بزرگ هم به کارمندهاشون آفر دادن که می‌تونن از توی خونه کار کنن.

 

سیستم حمل و نقل عمومی در سیدنی

دوم- بیشترین چیزی که سرکار و توی محیط کار روش تمرکز می‌کنن «کار کردن و ارتباط با آدمهاست» این اصلا به این معنی نیست که مشکل مدیریتی وجود نداره اما هیچ کاری به عقاید و باورها و مسائل شخصی ندارن. از نظر من که حداقل ده دوازده سالی هم تو ایران کار کردم می‌تونم ببینم کار کردن چقدر راحت و روونه، تنش بین آدمها کمتره و هزینه‌هایی که توی ایران برای کنترل و تشویش عقاید آدمها داشتیم خبری ازش نیست؛ برای من که خیلی سال پیش و تو اداره‌ی دولتی که کار می‌کردم و فقط برای شرکت نکردن تو زیارت عاشورا تا مرز اخراج هم پیش رفتم جالبه که می‌بینم محیط کار چقدر می‌تونه بدون تنش و حتی سالمتر باشه!

.

سوم- مدیر بزرگ شرکت ما {شاید یکی از پردرآمد‌ترین شرکتها در استرالیا} اکثر روزها می‌بینمش که رفته از کافه پایین برای خودش قهوه بخره یا چند باری دیدمش که لباسهاش رو از خشکشویی گرفته بود. آدم در همین اندازه توی ایران می‌شناختم که به جز گماشته، راننده هم شخصی داشت.
اینها رو مقایسه کنید با فرهنگ مدیریتی ما ایرانی‌ها که مدیر اداره‌های دولتی‌مون ظرف غذاشون رو با خودشون بالا نمی‌آرن و آبدارچی شرکت وسایل رو براشون بالا می‌آره و مدیرهای بخش خصوصی که اونها هم برای خودشون کلی آدم در خدمت دارن! از اینکه اینجا خیلی وقتها این آدمها رو می‌بینم که توی صف مایکروویو واستادن یا می‌رن برای خودشون کافی می‌خرن هنوزم خوشحالم!

 

 

.
اینایی که گفتم فقط بخشی از تفاوت کار کردن تو محیط کاری اینجا و ایرانه؛ معنیش این نیست که اشکالی نیست و فقط امیدوارم که بتونیم یه چیزایی رو هم تو مملکت خودمون اصلاح کنیم.

از دست شغل از ایران تا در مهاجرت!

ایران که بودم وقتی از دوستان بیرون ایران می‌پرسیدم اوضاع احوال چطوریه، خیلی‌ها می‌گفتن کار! یعنی می‌گفتن تا وقتی کار داری خوبه ولی وقتی کارت رو به هر دلیلی از دست بدی….. بعد تو ادامه‌ی حرفشون یه چیزایی رو لیست می‌کردن مثل اجاره، کردیت‌کارت، قسط ماشین، بیمه فلان و برو تا آخر!

من همون وقت‌ها فکر می‌کردم خب یعنی چی؟ هر جای دنیا {حداقل برای ما جماعت کارمند!} داستان همین طوریه، مگه نیست؟ مثلا من اگه همین وسط ایران کارم رو از دست بدم مگه نباید قبض آب و برق و قسط خونه و اجاره و مابقی هزینه‌ها رو پرداخت کنم؟ در مورد ما چی فکر می‌کنن این خارج نشین‌ها؟!!

یه جورایی تو همه‌ی جای دنیا یه داستان مشترکی هست، مگه چند درصد ما که تو ایران بودیم {یا هستیم} اگه کارمون رو از دست بدیم پشتوانه خیلی محکمی داشتیم که برای ماهها بتونیم همین طوری بچرخیم و آب از آب تکون نخوره؟ {میانگین حداقل هزینه زندگی چقدره الان؟ سه چهار میلیون حداقل؟ همین رو ضربدر شش ماه کنید می‌شه ۲۵-۲۴ میلیون؛ چنین پس‌انداز و پشتوانه‌ای هست؟}

.

تفاوت داستان کجاست؟

  • اصولا تو مملکت جدید و بعد مهاجرت، نه تنها برای ما که حتی برای خودشون یه کمی دنیای کار بی‌رحم‌تره. خیلی راحت‌تر ممکنه روزی که می‌ری سرکار عصرش کار نداشته باشی! {یکی از دوستان هفته‌ی پیش بهم می‌گفت الان ایران هم همینه، اصلا کجا این نیست؟ ثبات شغلی واسه قدیم‌ها بود} ولی چیزی که من تو ایران و بر اساس تجربه‌م خاطرمه خیلی جاها مراعات می‌کردن، می‌گفتن طرف بچه بزرگ داره، تازه بچه‌دار شده و از همین حرفها!
    توی ایران شاید دست و بالمون از نظر ارتباطات باز تر بود! دوست و آشنا و ارتباطاتی پیدا کرده بودیم که بعد از سالها می‌دونستیم می‌شه یه کاری دست و پا کرد و بی‌کار نبود. ولی کار کردن اینجا شکل و فرم دیگه‌یی داره…
    شاید یه دلیل بزرگ و اصلی، مساله روانی ماجرا باشه! وقتی ایران هستی و کارت رو از دست دادی، همونجا هستی! {یعنی آپشن دیگه‌یی نیست که!} ولی جای دیگه آدم یه کمی استرس می‌گیره، که حالا چی کار کنم؟ نکنه دیر کار پیدا کنم و از همین حرف‌ها.

خلاصه‌ امروز داشتم به چیزایی که قبلا شنیده بودم فکر می‌کردم و بر اساس تجربه‌یی که پیدا کردم به این سوال جواب می‌دادم که اگر چه بخشی از دنیای کارمندی همه‌ی جا کلیت یکسانی داره، ولی اگه یکی بیرون از ایران بهتون گفت چرا کار کردن مهمه و الباقی ماجرا؛ قصه چیه!

 

مهاجرت و کار - از دست دادن شغل

 

 

از دنیای کارمندی: یه دوست داشتم که در مورد کارمندی می‌گفت ما عملا داریم زمین مردم رو بیل می‌زنیم، حالا فرقی نداره اگه که پشت کامپیوتر نشستیم یا خودکار و مداد دستمون، اصل قضیه همینه و بس!

 

.

عکس از اینجا

روزمرگی از محل کار

توی ایران کارم طوری بود که به هر جایی سرک می‌کشیدم، طبعا چیزایی که مورد علاقه‌ شخصیم بود بیشتر توی اولویت‌هام بود، این طور کارها با روحیه‌م بیشتر سازگاره تا مدل کارهای تکنیکال صرف که فقط باید پای کامپیوترم بشینم!

تو استرالیا و حداقل در مورد شرکتهای بزرگ کارها بیشتر تخصصیه؛ یعنی باید بدونی که دقیقا چی کاره هستی! بعضی از titleهای شغلی رو اگه بگم شاید خنده‌تون بگیره؛ بیشتر انتظار دارن به عنوان یک نیروی حرفه‌ای توی حوزه خودت عمیق باشی؛ اینکه در مورد هر چیزی کاری کرده باشی شاید نه تنها مثبت نباشه بلکه یه طوری هم براشون مبهم باشه که چرا این شاخه و اون شاخه پریدی. برای همین هم باید رزومه‌ی کاری و لینکدین رو به یک سمت هدایت کرد.

بگذریم! هدف از نوشتن این بود که توی جلسه با مدیرم ازش خواستم یه بخشی از کاری که روی هوا مونده رو هم من انجام بدم، بهم گفت باید با فلان تیم و فلان نفرات صحبت کنه و تو جلسه بعدی بهم می‌گه نتیجه‌ی کار چیه. یه طوری از یکنواختی کار حوصله‌م سر رفته…

چی بگم یا سیاسی کاری دنیای کارمندی:

خیلی از قبل با خودم کلنجار رفتم که چی بگم، چطوری بگم. می‌دونید باید خیلی جانب احتیاط رو نگه داشت که اول طرف فکر نکنه خب برای چی؟ بی‌کاری خودت؟ یعنی یه طور نا محسوسی یه منتی هم بذاریم سرشون و به قول خودشون بگیم Challenge جدیده و خودم رو راغب نشون بدم. یعنی یه سیاسی کاری‌هایی تو هر شرکتی هست که باید بهش دقت کرد!

.

شاید به زودی بیشتر از محیط کار نوشتم، اینکه فرق کار با ایران چیه و چرا فرهنگ کاری اینجا با چیزی که ما یاد گرفتیم متفاوته!