توصیه‌هایی در مورد یادگرفتن

یه مطلبی رو می‌خونم که با بیست نفر از آدمهای خفن در رشته کاری من صحبت کرده و از هر کدوم پرسیده مهمترین پیشنهاد شغلی و حرفه‌ای که برای افراد دیگه دارید چیه، یکی از اونا چیزای جالبی گفته؛ چون خیلی تخصصی نیست و صرفا در مورد یادگرفتنه برای همین هم اینجا {با کمی دخل و تصرف!} می‌نویسمش!

با خودتون خلوت کنید و هر از گاهی رو به این بگذرونید که توی مسیر درست شغلی قرار دارید یا نه؟ چیزی که من هم اینجا بهش پرداختم و توی برنامه‌های هفتگیم قرار دادم. نشون می‌ده که حداقل تو انتخاب مسیر و چیزی که با خودم به نتیجه رسیدم اشتباه فکر نکردم، هر چند که لازم دارم بیشتر روش کار بکنم!

همچنین توصیه کرده که همیشه دنبال یادگرفتن چیزای جدید باشید و سعی کنید که چیزای جدید در حوزه کاری خودتون رو یادبگیرید. نکته‌ی جالب اینکه این آدم مدعی شده برای تیمش روزانه پونزده تا سی دقیقه زمان در نظر گرفته تا افراد تیم، خودشون رو آپدیت کنن. حالا حرفی که دارم اگه مدیرمون هم چنین زمانی رو برامون در نظر نگرفته خودمون باید اون رو توی برنامه کاری‌مون بذاریم و اجازه ندهیم که روزهامون به روزمرگی بگذره!

مورد آخری که برام جالب بود گفته بود که وقتی خودش مطلب جدیدی رو از نظر تئوری یاد می‌گیره سعی می‌کنه اون رو توی محیط واقعی تست کنه و به قولی باهاش کلنجار بره و وقتی که یادش گرفت در موردش مطلبی توی وبلاگش بنویسه، به این ترتیب هم به آدمهای دیگه کمک کرده و یه طوری برای بقیه ریفرنس شده و هم اینکه باعث می‌شه خودش بیشتر اون مطلب توی خاطرش بمونه! اگر چه خودمم جرات انجام این کار رو پیدا نکردم ولی داشتن وبلاگ تخصصی، ایده‌ی خوبی برای یادگرفتن بیشتر و ارتباط برقرار کردن با آدمهای دیگه‌ست!



از اسنپ تا اوبر و سرویس تاکسی در استرالیا

نمی‌دونم همچنان «اسنپ» و «تپسی» و درگیری که با تاکسیرانی داشتن بحث داغه یا نه؛ به هر حال پروژه‌های موفقی توی ایران بودن ولی در عین حال قصه‌ی پیچیده‌ای هم دارن. البته خیلی کشورهای دیگه دنیا هم یه طورایی باهاش درگیر هستن، چند تا چیز جالب و به نوعی مرتبط در مورد استفاده از تاکسی و Uber هست که نمی‌دونم چطوری بهم مربوطش کنم!

 

اینجا از چند سال پیش Uber مجوز گرفت که توی فرودگاه برای خودش جایگاه ویژه‌ای داشته باشه؛ چندباری هم که ما لازم بود بریم فرودگاه از همین سرویس استفاده کردیم، وقتی خیلی راحت با موبایل می‌تونی سرویس بگیری و از اون مهمتر وقتی ارزونتر می‌شه، چه دلیلی داره که از تاکسی به اون مفهوم سنتی استفاده کنیم؟

البته لازم نیست توضیح بدهم که داستان تاکسی توی ایران، مثل خیلی چیزای دیگه متفاوت از جاهای دیگه دنیاست. اینجا هزینه تاکسی (که همیشه با تاکسی‌متر محاسبه می‌شه) خیلی زیاده، مقرون به صرفه نیست که همیشه (حتی برای تردد روزانه به شرکت) از تاکسی استفاده کنیم؛ در نتیجه بیشتر مردم سرویس‌های حمل و نقل عمومی مثل قطار، اتوبوس و بعضی هم ماشین شخصی رو نرجیح می‌دهند.

توی استرالیا یه سرویسی هست به نام CAB Charge که معمولا توی شرکتها ازش استفاده می‌شه، وقتی تاکسی در استرالیا

قراره که ما به هر دلیلی روز تعطیل کار کنیم بهمون دو تا کارت کاغذی کوچیک می‌دن که می‌تونیم کرایه تاکسی رو به اصطلاح با همین CAB Charge پرداخت کنیم، در موردش اینجا بیشتر بخونید، یه چیزی تو مایه کردیت‌کارت محدوده که فقط می‌شه توی سرویس حمل و نقل ازش استفاده کرد.
داشتم این رو می‌گفتم که تو چنین حالتی که قراره از CAB Charge استفاده کنیم، چون لزوما تاکسی‌ها باید دستگاه پرداخت داشته باشن نمی‌شه از سرویس‌هایی مثل Uber استفاده کرد، ولی نکته جالب اینه که اینجا تاکسی‌ها هم مثل Uber یه اپلیکیشن‌های خودشون رو دارن که می‌شه از طریق اون ماشین بگیریم، سوابق سفر رو ببینیم، با Paypal یا کردیت کارت پرداختش کنیم؛ یعنی می‌بینید تاکسی‌ها و سیستم مجبور شده که به رقابت سرویس‌های آنلاینی مثل اوبر بره!

 

 

 

 

پ.ن: این سیستم CAB Charge از سال ۱۹۷۶ کار می‌کنه+ ، چرا چنین سیستمی تو ایران نداریم؟! الان یادم افتاد که این داستان پرداخت کرایه آژانس توی ایران (حداقل در شرکت ما و بر اساس تجربه‌ی من) برای خودش ماجرایی داشت! اینجا خیلی راحت اون CAB Charge رو می‌گیریم و بعدش ته‌برگ و اون رسید تاکسی رو تحویل شرکت می‌دیم و تمام!

چی باید بدونیم؟

چیزی که مدتیه بهش فکر می‌کنم اینه که همون قدری که باید به این فکر کنیم و مطمئن باشیم که چی بلدیم، به همون نسبت هم باید بدونیم چی بلد نیستیم و چی باید یاد بگیریم! لازم نیست با خودمون با اعتماد به نفس برخورد کنیم، بیشترین چیزی که لازمه اینه که رو راست باشیم.

من یه کاری رو شروع کردم که البته خیلی از روندش (حداقل در ماه اول) راضی نبودم اما فکر می‌کنم اگه بتونم درست اجراش کنم نتیجه‌ی خوبی می‌گیرم. یه تسک جدید تو برنامه هفتگیم اضافه کردم (اگه دوست دارید در موردش Atracker اینجا بخونید) مدت زمان کمی رو توی آگهی‌های شغلی می‌چرخم و می‌بینم توی مارکت کار چی باید بدونم که بلد نیستم، همه رو توی Google Keep یادداشت می‌کنم و توی مرحله‌ی بعدی و برنامه روزانه سعی می‌کنم که در موردشون مطلب پیدا کنم، بخونم، تو یوتیوب ویدئو ببینم. حالا شاید در آینده بیشتر در مورد روند کار و اینکه چطوری بوده چیزی نوشتم.

.به نظرم رسید با توجه به چیزایی که اینجا نوشتم، لازمه که خیلی آپدیت و آماده‌ی به کار باشم. به نظرم این به این ارتباطی نداره که کجا و تو رشته‌ی کاری کار می‌کنیم.

.

یه PDF جالب پیدا کردم که البته بیشتر به درد مصاحبه و کار پیدا کردن می‌خوره اما هر هفته یه بخش‌هاییش رو می‌خونم:

If you could give a … just one piece of advice, what would it be

از اسمش معلومه دیگه؛ رفته سراغ یکسری آدم شاخص تو حرفه من و پرسیده اگه یه پیشنهاد داشته باشید اون چیه؟ موارد جالبی داره که به نظرم خوبه که بدونم.

 

 

.
پ.ن:

از این پست این طور به نظر می‌رسه که من خیلی اکتیو و خفن شدم، ولی واقعیت این نیست. خودم از روند کارهایی که می‌کنم خیلی راضی نیستم، می‌دونم وقت تلف شده زیاد دارم و باید بیشتر کار کنم.

هزینه انرژی در استرالیا

داستان انرژی تو کشوری مثل استرالیا هم خیلی متقاوت از ایران ماست! اول اینکه مثل بسیار چیزهای دیگه دولت درگیر تولید و توزیع برق به طور مستقیم نیست و این کار توسط شرکتهای مختلف انجام می‌شه، همه چی در اختیار بخش خصوصیه و دولت مالیاتش رو می‌گیره 😐

بر خلاف ایران که یه اداره برق و مخابرات داشتیم، اینجا می‌تونید انرژی رو از Providerهای مختلف دریافت کنید! نکته دیگه که به نظرم برای تازه واردها کمی گیج کننده‌ست حتی وقتی محلی رو برای اجاره تحویل می‌گیرید باید در یکی از اولین اقدام‌ها به یکی از این Providerها اعلام کنید که چه سرویسی ازشون می‌خواهید {کار سختی نیست، همه مراحل از طریق وب‌سایت و به صورت آنلاین انجام می‌شه} به این ترتیب تمام قبض‌های برق و گاز به نام کسی هستش که خونه رو اجاره کرده و نه صاحب ملک. به این ترتیب شما مسئول پرداخت و سایر مسئولیت‌های مربوط به سرویسی که می‌خرید هستید.

انرژی در استرالیا

 

هزینه انرژی:

روزهای اول تو استرالیا متوجه این شدم که برخلاف ما، همه محیط رو گرم یا سرد نمی‌کنن، یعنی در بسیار جاها این مقرون به صرفه نیست. حالا همه جا منظورم شرکتها نیست، توی شرکتها یه دمای معمولی وجود داره ولی اینطوری نیست که توی زمستون گرما از حلقتون بزنه بیرون، دما یعنی دمای معقول! و اینکه بعد از ساعات اداری این سیستم‌ها خاموش هستن.
هفته‌های اول توی دوره Skill max متوجه شدم روشنایی موسسه Tafe همه تایمر دارن، یعنی روشنایی اتاق (و سرویس‌های بهداشتی) تنظیم می‌شن و در ساعتهایی اتوماتیک خاموش می‌شدن. من اندازه‌یی برای مقایسه ندارم ولی مثلا چه دلیلی داره روشنایی سرویس بهداشتی ساختمونهای بزرگ همیشه و حتی در طول روز کاملا روشن باشن؟

مجموع این عوامل باعث شد که خیلی زود مثل خیلی از مهاجرها متوجه بشیم مصرف انرژی تو این کشور شکل دیگه‌یی هستش، لازم نیست روشنایی اتاق‌هایی که بهش احتیاج نداریم همیشه روشن باشه یا لازم نیست سیستم گرمایشی و سرمایشی خونه دائما روشن باشه! همون طور که گفتم معنی این جمله این نیست به خودمون سختی بدیم، معنیش اینه که درست مصرف کنیم.

بعد از دو سال که برای یکماه برگشتم ایران تا خانواده‌م رو ببینم، بعد از این فاصله تازه متوجه شدم که چقدر انرژی توی ایران بد مصرف می‌شه و همچنان علیرغم اینکه داخل کشور هزینه‌ش گرونه اما به خاطر ساختار غلط اقتصادی و دولتی ایران، به نسبت خیلی کشورها انرژی همچنان خیلی ارزونه، به خصوص برای بیزینس‌ها و شرکتها.

مهاجرت و کارمندی

کار همیشه یکی از نگرانی‌هاست، واسه‌ی ما کارمند جماعت که زمین بقیه رو بیل می‌زنیم نگرانی اینکه شاید به هزار و یک دلیل نخوان دیگه باهامون کار کنن. مدیرمون عوض بشه، مدیران ارشد قراره هزینه‌ها رو کم کنن، از کارمون راضی نباشن، کار به اون اندازه‌یی که باید نباشه، بیزینس وضعش خرابه! همه‌ی اینها بخشی از خطرات دنیای کارمندیه!

از اون طرف شاید اونایی که بیزینس دارن هم هزار و یک دغدغه برای بیزینس خودشون دارن؛ احتمالا نگرانی اونا به مراتب بیشتر از ماست که شاید فقط شغلمون رو از دست بدیم!

.

مگه ایران چطوری بود؟

داشتم تلاش می‌کردم که سالهای نه چندان دور تو ایران رو هم از یاد نبرم، تا بوده همین بوده! یه سالهایی مدیرعامل عوض شده بود و دوست داشت که تیم خودش رو جایگزین ما کنه، کلا از دیدن ما خوشحال نبود! چند وقتی هم وضع شرکت خراب بود و شده بود کشتی طوفان زده‌ی به گل نشسته! یعنی در هر حال انگار همیشه این برامون نگرانی بوده چه ایران و چه در مهاجرت. قبلا هم در مورد از دست دادن کار زیاد نوشته بودم.

حالا این چند مدت، مدیر جدید دارم. باهامون صحبت کرده و احتمالا داره کارهامون رو زیر و رو می‌کنه ببینه چی کاره هستیم؟ یه چیزایی رو روی نمودار می‌کشه و من هر از گاهی مانیتورش رو زیر زیرکی نگاه می‌کنم! کارمندیه دیگه، هر جایی که باشه حتما چنین نگرانی‌هایی هم داره…

فعلا که شانس من وقتایی که {مدیرم} نشسته اینجا همه چی آرومه، ولی وقتی تا می‌ره توی جلسه و قهوه بگیره، دور و اطراف من شلوغ می‌شه. چند دقیقه پیش یه همکاری اومد گفت می‌خوام تشکر کنم، دیدم روی ایمیل نمی‌شه، اومدم باهات دست بدم و بگم چه کمک بزرگی بود. {حالا کار پیچیده‌یی 

کار و کارمندی در مهاجرت

هم نبود همچین!} می‌خواستم بهش بگم خب مرد! می‌ذاشتی نیم ساعت دیگه می‌اومدی که مدیرم هم ببینه! الان که پرنده پر نمی‌زنه چرا داری تقدیر می‌کنی؟

.

ولی شاید راهش چیزایی باشه که اینجا نوشته بودم و هنوز خودمم جدی اجراش نکردم! اینجا باید برای چند ماهی پس انداز داشته باشی که زندگی رو بگذرونی؛ آدمایی که اینجا بزرگ شدن یا قدیمی هستن خیلی نگران این ماجرا نیستن، یعنی از نظر اکثرشون شغل یه چیز دائمی نیست که باهاش گره خورده باشن، شاید هم با این فرهنگ کاری، بیشتر از ما آشنا هستن.

یه همکاری داشتیم که کارش رو از دست داد، خیلی ساده بهش گفتن امروز روز آخره و به سلامت! باهم رفتیم ناهار خوردیم ازش پرسیدم حالا برنامه‌ت چیه؟ گفت قراره دو سه هفته دیگه برم مسافرت، بعدش که برگردم می‌گردم و کار جدید پیدا می‌کنم. به همین سادگی. این هم آخرش شد ایت ایز وات ایت ایز!

فرار یا مهاجرت

یادم نیست کسی بهم گفته بود یا جایی خوندم که مهاجرت یه جور فرار کردنه، شاید این جمله واسه سالهای خیلی قبل باشه ولی نمی‌دونم که چرا دلم خواست و دوست داشتم اینجا به این جواب بدم.

فرار از چی؟ جنگ چی؟

فرار؟ فرار از چی؟ فرار از مشکلات مختلف جامعه؟ فرار از معمولی بودن؟ فرار از همه اون چیزایی که دوست نداریم و نمی‌شد عوضشون کنیم؟

راستش من خیلی سال توی ایران زندگی کردم، تو همه اون سالها به عناوین مختلف تلاش خودم رو کردم، بیشتر چیزایی که بهش اشاره کردم از طرف من {و احتمالا باقی آدمها} قابل تغییر نبودن و همچنان هم نیستن! من فقط قراره که یکبار زندگی کنم، قراره تا کی برای این چیزها جنگید؟

چیزایی رو که گفتم مث خیلی حرفای دیگه می‌شه تعبیرش کرد؛ جنگ؟ برای چی باید جنگید؟ اصلا برای چی باید تغییر داد؟ اونجا، توی مهاجرت همه چیزها رو تغییر دادی؟ عوضشون کردی؟
من نمی‌تونستم و نمی‌شد که همه چیزها رو تغییر بدم، ولی حداقلش دوست داشتم که در اون چارچوب خودم به چیزایی که می‌خوام برسم. نمی‌خواستم که همه چیز و همه کس رو عوض کنم! سی و چند سال کافی نبود؟ خیلی از چیزهایی که گفتم مثل «آرامش روانی» چیزهای خیلی بزرگی نیستن، چیزایی که فهمیدم جاهای دیگه دنیا وجود دارن!

.

اون طرف دنیا چی؟

الان اون طرف دیگه دنیا چی؟ سخت نیست؟ نمی‌جنگیم؟ برای به دست آوردن چیزایی که دوست داریم تلاش نمی‌کنیم؟
به نوعی شاید خیلی بیشتر؛ اما از نظر من فرقش چیه؟ خیلی چیزها هست که حالا در اختیار خودمه، اگه که لازمه پیشرفت کنم خودم باید تلاشم رو بیشتر کنم. من احساس این رو دارم که جا هست؛ ولی اونجا چنین حسی نداشتم. حتی آخرین باری هم که برای دیدار با خانواده برگشتم ایران حس کردم اینجایی که الان دارم زندگی می‌کنم یعنی استرالیا، اگه که اشکالی هست تقصیر خودمه، باید دو دوتا چارتا کنم و ببینم چی کارش کنم، اما اونجا حتی توی سفر یه ماهه احساس کردم بیشتر مشکلات جامعه و همه چیزای فرسایشی دست من نیستن، کاری نمی‌تونم براشون بکنم؛ نمونه بگم؟ آلودگی هوا – مشکلات اقتصادی جامعه – حتی نحوه برخورد آدمهای هموطن و چیزایی که می‌شه در ادامه این لیست اضافه کرد.

.

شاید که خیلی‌ها مهاجرت رو به فرار تعبیر کنن، مهم هم نیست آدمها می‌تونن تعبیر و راه خودشون رو داشته باشن، ولی من خسته بودم؛ من دوست داشتم که جای دیگه‌یی راحت‌تر زندگی کنم، واسه رسیدن بهش تلاش کردم و هزینه دادم، چیزی که هنوز هم هست و ادامه داره!

.

الان گاهی وقتها ناراحت می‌شم، از خبرهای اونجا غصه‌م می‌گیره همه چی هم فقط مربوط به خبرهای سیاسی و اقتصادی جامعه نیست، بیشتر چیزها در مورد مردمه، در مورد خانواده و دوستانم. ولی به قول اینجایی‌ها ایت ایز وات ایت ایز!

نامه و ایمیل در فرنگ

یکی از چیزایی که تو دوره ما شانس باهامون جور بوده همین بحث تکنولوژیه، صرفنظر از هزار امکان مختلف مثل گوگل‌مپ {که زندگی باهاش یه طرف دیگه‌ی دنیا و شهر بزرگی مثل سیدنی خیلی سخت به نظر می‌رسه!} یا همین بحث ارتباط با خانواده و اطرافیان که به لطف هزار اپلیکیشن ارتباطی همیشه در دسترس هستن!

ولی در این مورد خاص می‌خوام به چیز دیگه‌یی اشاره کنم: اینجا استفاده از ایمیل تو محیط کار (و بیرون از اون) خیلی مرسومه؛ همه چیزها رو با ایمیل هماهنگ می‌کنیم. تو دو سه موردی که براساس شرایط برام یادداشت کاغذی نوشتن، به هزار جون کندن تونستم بخونم که چی نوشتن و داستان چیه! همون موقع فکر کردم اونایی که بیست سال پیش مهاجرت کردن چی کار می‌کردن واقعا؟ مهاجرت هزار برابر سخت‌تر بوده حتما!

.

مرا به نام کوچکم بخوان!

حالا که ماجرای نوشتن شد دوست دارم در مورد یه چیز دیگه هم بنویسم؛ توی ایران وقتی قرار بود به یه نفر نامه یا حتی ایمیل بفرستیم باید اسم و عنوان طرف رو کامل می‌نوشتیم که یه وقتی به طرفمون برنخوره؛ مثلا برای یکی از روسای شرکت می‌نوشتم جناب آقای فلانی/ ریاست محترم هیات مدیره یعنی اگه خدای نکرده اون «محترم» از جا می‌افتاد احتمالا طرف حس نامحترمی پیدا می‌کرد! – دروغ چرا خودمم مستثنی نبودم،

بخشی نامه دریافتی کاغذی!
بخشی نامه دریافتی کاغذی!

یادمه تو یکی دو موردی به طرف گفتم این چه طرز ایمیل فرستادنه؟-
حالا اینجا طرف هر کی باشه، حتی مدیر بالا و بالاتر؛ بالای همون ایمیل حداکثر به Hi و اسم کوچیکش بسنده می‌کنیم، وقتی ایمیل دو سه باری هم رفت و برگشت داشته باشه خیلی مرسومه که همون Hi و اسم کوچیک هم حذف بشه و بره سراغ اصل ماجرا! مثلا همکارم توی دومین ریپلای برام ایمیل زده که:

Cool, Maybe just transfer to us when we need to do something then we can transfer back if there is outstanding tasks still to do etc

Regards

.

یه چیزی دیگه‌یی که هنوز وقتی یادم می‌آد خنده‌م می‌گیره، توی کلاس‌های زبان شایدم توی مدرسه بود؟! یاد داده بودن که ایمیل‌ها رو با Dear شروع کنیم؛ اینجا خبری از Dear هم نیست، فقط وقتی استفاده می‌شه که مشتری جایی شدیم و قراره بهشون پول بدیم! اولین بار بهمون می‌گن عزیزم که هندونه بذارن زیر بغل و از دفعه‌ی بعد پول رو بگیرن!

خلاصه‌ی داستان اینکه نوشتن و ایمیل و نامه‌نگاری هم اینجا برای خودش آدابی داره و با چیزی که توی ایران استفاده می‌کردیم متفاوته!

که از دل برود هر آنکه از دیده رود

یکی از سختی‌های مهاجرت اونجاست که دوست‌ها و آدمهای اطراف اون روزها، دور و کمرنگ‌تر می‌شن. شاید طبیعی هم باشه ما داریم جای دیگه دنیا زندگی می‌کنیم، ممکنه بعد مدتی دیگه حرفها، دردها، خاطره‌های مشترک با آدمهایی که بهشون نزدیک بودیم کمتر بشه. گاهی کنار کشیدن آدمها رو حس می‌کنیم، گاهی هم متوجه می‌شیم که با آدمهایی که زمانی نزدیک بودیم حرف مشترک کمتری داریم.

شاید این در مورد بعضی آدمهای دیگه متفاوت باشه، ولی تو تجربه‌ی من که چنین چیزی بوده، جای شکایت هم نیست؛ شاید همون اندازه‌یی که ما اینجا درگیر زندگی و روزمرگی‌های خودمون هستیم، آدمهایی که روزی بهشون نزدیک بودیم – اون سمت دنیا- گرفتاری‌ها و دلمشغولی‌های خودشون رو دارن!

.

نمی‌دونم، گاهی وقتها ممکنه که خوب و خوشایند هم نباشه، اما واقعیت و اون قسمت منطقی ماجرا واسه‌ی من اینه که ده سال دیگه با چه تعدادی از دوست و آشناهای اونجا در ارتباطیم؟ همین حالا اسم‌های خیلی زیادی توی Contact موبایلم هستن که دیگه فقط اسمن، مدتهاست خبری ازشون ندارم! در مواردی بوده که بهشون تکست دادم، گاهی چند جمله‌یی هم رد و بدل شده و حتی مواردی هم داشتم که ترجیح دادن بنا به هر دلیلی، جواب ندن. در هر حال این هم شاید بخشی از زندگی و بخشی از مهاجرت باشه.

زندگی یا مهاجرت؟

مدتی پیش به این فکر می‌کردم چقدر این ماجرا مربوط به مهاجرت و دور بودنه؟ پیش خودم فکر کردم ممکنه خیلی از اون جمع دوستانه‌یی که باهم رفت و آمد داشتیم الان بین خودشون هم اون رفت و آمد قبلی رو ندارن. کی می‌دونه؟

جام جهانی از استرالیا

بازی‌ها جام‌جهانی تقریبا هر جای دنیا که باشه {البته به جز همین استرالیا و اطراف!} از نظر زمان‌بندی طوریه که نمی‌شه پیگیریش کرد، حداقل برای من شدنی نیست که سه صبح به مدت دو ساعت فوتبال نگاه کنم و روز بعدی هم برم سرکار!

اما داشتم پیگیری می‌کردم که از کجا و چطوری باید بازی‌ها رو دید، اینا شبکه سه و عادل فردوسی‌پور ندارن؟ ایران هم مجوز پخش بازی‌ها رو می‌خرید دیگه احتمالا؟
از اونجایی که این جور چیزها تو استرالیا توسط بخش خصوصی انجام می‌شه و اینا صدا و سیما با بودجه دولتی ندارن، پس قاعدتا به اون شکل خبری از پخش لایو و مجانی هم نیست.

تو یه سایتی دیدم که نوشته بود می‌تونید یکی از این راهها رو برای تماشای بازی تو استرالیا امتحان کنید:

  • پخش بازی‌ها از طریق شبکه SBS (البته وب‌سایت و اپلیکیشن) که البته شامل همه بازی‌ها نیست و مثلا هیچ‌کدوم از بازی‌های ایران پخش تصویری نداره ولی به قول خودشون Better than nothing!
    مراجعه به Local Pubها و تماشای بازی از اونجا، احتمالا حال و هوای خودش رو داره ولی مثلا سه صبح بیدار بشی بری پاب بازی فوتبال نگاه کنی؟
    یکسری از کمپانی‌ها از طریق وب‌سایت و اپلیکیشن بازی‌ها رو پخش می‌کنن، به عنوان نمونه با پرداخت چیزی نزدیک ۱۵ دلار به Optus می‌شه بازی رو به صورت لایو و آنلاین نگاه کرد!
  •  

تماشای بازیهای جام جهانی

 

در هر حال نمی‌گم بده، این سیستمیه که اینجا توی استرالیا و احتمالا بعضی دیگر کشورها جواب داده و خوب هم هست ولی هیچی Free و مجانی نیست؛ حتی پخش بازی‌های جام‌جهانی.

یه نکته‌ای که شاید بی‌ربط به این پست هم نباشه، اصولا استرالیا‌یی‌ها خیلی اهل فوتبال نیستن، فوتبال تو استرالیا یعنی فوتی که هه عاشقشن! در عوض فوتبالی که تو همه دنیا می‌شناسیم اینجا به عنوان Soccer مطرحه و خب اون قدرها هم بهش علاقمند نیستن و زیاد دنبال نمی‌کنن!

افزایش وزن و چطوری وزنمون رو کم کنیم؟

یه جایی خوندم اگه در طول سال یکی دو کیلو وزن اضافه کنیم و فکر کنیم چیز محسوسی نیست در طی ده سال چیزی حدود بیست کیلو اضافه وزن داریم؛ به نظر من که ترسناک به نظر می‌رسه!
یه جای دیگه خیلی وقت پیش دیدم که نوشته بود اگه خورد و خوراک‌مون یکسان باشه توی هر دهه از عمرمون شروع به اضافه وزن می‌کنیم دو دلیل اصلی هم تغییر متابولیسم بدن و عدم تحرکه. چیزی که من بعد از سی و چند سالگی به خوبی متوجه‌ش شدم!

من اعتقاد دارم که اصولا برای هر کاری که قراره به نتیجه برسه باید نتایج رو روند کار رو لاگ کنیم والا عملا امکان مقایسه دقیق و اینکه چه اتفاقی افتاده وجود نداره یا حداقل خیلی سخته! {یعنی اگه من مردم سرقبرم بنویسید مرحوم سمبل ثبت اطلاعات و وقایع بود!}
به عنوان نمونه من از مدتها پیش از یه ساعت مچی ورزشی استفاده می‌کردم و براساس عادت وزنم رو هفتگی یا ماهانه ثبت می‌کردم، تا اینکه چند هفته پیش با این روند اضافه وزن، خودمم جا خوردم!

.

روند افزایش وزن در طول یکسال

 

.

ماجرا از کجا شروع شد؟

از حدود یک ماه پیش تغییراتی توی لایف‌استایل زندگیم دادم که به نظر خودم و حداقل تا اینجای کار خیلی هم سخت نبوده؛ مث هر کار دیگه وقتی نتیجه خوبی ازش بگیریم خودمون تشویق به ادامه راه می‌شیم. نتیجه‌ی کار من در حدود یکی دو ماه قبل روی نمودار زیر معلومه، و همه اینها باعث شد که تصمیم بگیرم تو کتگوری جداگانه در موردش و روند پیشرفتم بنویسم.

چطوری وزن کم کنیم؟

 

پ.ن:

خوبی وبلاگ‌نویسی اینه که خیلی وقتا لازم نیست فکر کنیم نباید از فلان موضوع بنویسیم! هر چند که احتمالا مطالب جدید از این کتگوری رو دیگه‌ی توی صفحه اصلی وبلاگ منتشر نمی‌کنم و باید تو همین صفحه و از منوی سلامتی! پیگیریش کنید.
هنوز خودمم نمی‌دونم ولی شاید اگه روند خیلی خوبی داشته باشم و حوصله‌ و وقتش رو هم داشته باشم، کلا این بخش رو تو یه وب‌سایت جداگانه منتشر کنم؛ یه اسم خوب هم از الان براش در نظر دارم!

در هر حال تو این کتگوری از اینکه چی کار کردم، چی می‌خورم و نتیجه‌ی پیشرفت به چه ترتیبی بوده می‌نویسم. اگر احیانا شما هم پیگیر زندگی سالم و کاهش وزن هستید شاید دوست داشته باشید که دنبالش کنید!