مهاجرت و کارمندی

کار همیشه یکی از نگرانی‌هاست، واسه‌ی ما کارمند جماعت که زمین بقیه رو بیل می‌زنیم نگرانی اینکه شاید به هزار و یک دلیل نخوان دیگه باهامون کار کنن. مدیرمون عوض بشه، مدیران ارشد قراره هزینه‌ها رو کم کنن، از کارمون راضی نباشن، کار به اون اندازه‌یی که باید نباشه، بیزینس وضعش خرابه! همه‌ی اینها بخشی از خطرات دنیای کارمندیه!

از اون طرف شاید اونایی که بیزینس دارن هم هزار و یک دغدغه برای بیزینس خودشون دارن؛ احتمالا نگرانی اونا به مراتب بیشتر از ماست که شاید فقط شغلمون رو از دست بدیم!

.

مگه ایران چطوری بود؟

داشتم تلاش می‌کردم که سالهای نه چندان دور تو ایران رو هم از یاد نبرم، تا بوده همین بوده! یه سالهایی مدیرعامل عوض شده بود و دوست داشت که تیم خودش رو جایگزین ما کنه، کلا از دیدن ما خوشحال نبود! چند وقتی هم وضع شرکت خراب بود و شده بود کشتی طوفان زده‌ی به گل نشسته! یعنی در هر حال انگار همیشه این برامون نگرانی بوده چه ایران و چه در مهاجرت. قبلا هم در مورد از دست دادن کار زیاد نوشته بودم.

حالا این چند مدت، مدیر جدید دارم. باهامون صحبت کرده و احتمالا داره کارهامون رو زیر و رو می‌کنه ببینه چی کاره هستیم؟ یه چیزایی رو روی نمودار می‌کشه و من هر از گاهی مانیتورش رو زیر زیرکی نگاه می‌کنم! کارمندیه دیگه، هر جایی که باشه حتما چنین نگرانی‌هایی هم داره…

فعلا که شانس من وقتایی که {مدیرم} نشسته اینجا همه چی آرومه، ولی وقتی تا می‌ره توی جلسه و قهوه بگیره، دور و اطراف من شلوغ می‌شه. چند دقیقه پیش یه همکاری اومد گفت می‌خوام تشکر کنم، دیدم روی ایمیل نمی‌شه، اومدم باهات دست بدم و بگم چه کمک بزرگی بود. {حالا کار پیچیده‌یی 

کار و کارمندی در مهاجرت

هم نبود همچین!} می‌خواستم بهش بگم خب مرد! می‌ذاشتی نیم ساعت دیگه می‌اومدی که مدیرم هم ببینه! الان که پرنده پر نمی‌زنه چرا داری تقدیر می‌کنی؟

.

ولی شاید راهش چیزایی باشه که اینجا نوشته بودم و هنوز خودمم جدی اجراش نکردم! اینجا باید برای چند ماهی پس انداز داشته باشی که زندگی رو بگذرونی؛ آدمایی که اینجا بزرگ شدن یا قدیمی هستن خیلی نگران این ماجرا نیستن، یعنی از نظر اکثرشون شغل یه چیز دائمی نیست که باهاش گره خورده باشن، شاید هم با این فرهنگ کاری، بیشتر از ما آشنا هستن.

یه همکاری داشتیم که کارش رو از دست داد، خیلی ساده بهش گفتن امروز روز آخره و به سلامت! باهم رفتیم ناهار خوردیم ازش پرسیدم حالا برنامه‌ت چیه؟ گفت قراره دو سه هفته دیگه برم مسافرت، بعدش که برگردم می‌گردم و کار جدید پیدا می‌کنم. به همین سادگی. این هم آخرش شد ایت ایز وات ایت ایز!

فرار یا مهاجرت

یادم نیست کسی بهم گفته بود یا جایی خوندم که مهاجرت یه جور فرار کردنه، شاید این جمله واسه سالهای خیلی قبل باشه ولی نمی‌دونم که چرا دلم خواست و دوست داشتم اینجا به این جواب بدم.

فرار از چی؟ جنگ چی؟

فرار؟ فرار از چی؟ فرار از مشکلات مختلف جامعه؟ فرار از معمولی بودن؟ فرار از همه اون چیزایی که دوست نداریم و نمی‌شد عوضشون کنیم؟

راستش من خیلی سال توی ایران زندگی کردم، تو همه اون سالها به عناوین مختلف تلاش خودم رو کردم، بیشتر چیزایی که بهش اشاره کردم از طرف من {و احتمالا باقی آدمها} قابل تغییر نبودن و همچنان هم نیستن! من فقط قراره که یکبار زندگی کنم، قراره تا کی برای این چیزها جنگید؟

چیزایی رو که گفتم مث خیلی حرفای دیگه می‌شه تعبیرش کرد؛ جنگ؟ برای چی باید جنگید؟ اصلا برای چی باید تغییر داد؟ اونجا، توی مهاجرت همه چیزها رو تغییر دادی؟ عوضشون کردی؟
من نمی‌تونستم و نمی‌شد که همه چیزها رو تغییر بدم، ولی حداقلش دوست داشتم که در اون چارچوب خودم به چیزایی که می‌خوام برسم. نمی‌خواستم که همه چیز و همه کس رو عوض کنم! سی و چند سال کافی نبود؟ خیلی از چیزهایی که گفتم مثل «آرامش روانی» چیزهای خیلی بزرگی نیستن، چیزایی که فهمیدم جاهای دیگه دنیا وجود دارن!

.

اون طرف دنیا چی؟

الان اون طرف دیگه دنیا چی؟ سخت نیست؟ نمی‌جنگیم؟ برای به دست آوردن چیزایی که دوست داریم تلاش نمی‌کنیم؟
به نوعی شاید خیلی بیشتر؛ اما از نظر من فرقش چیه؟ خیلی چیزها هست که حالا در اختیار خودمه، اگه که لازمه پیشرفت کنم خودم باید تلاشم رو بیشتر کنم. من احساس این رو دارم که جا هست؛ ولی اونجا چنین حسی نداشتم. حتی آخرین باری هم که برای دیدار با خانواده برگشتم ایران حس کردم اینجایی که الان دارم زندگی می‌کنم یعنی استرالیا، اگه که اشکالی هست تقصیر خودمه، باید دو دوتا چارتا کنم و ببینم چی کارش کنم، اما اونجا حتی توی سفر یه ماهه احساس کردم بیشتر مشکلات جامعه و همه چیزای فرسایشی دست من نیستن، کاری نمی‌تونم براشون بکنم؛ نمونه بگم؟ آلودگی هوا – مشکلات اقتصادی جامعه – حتی نحوه برخورد آدمهای هموطن و چیزایی که می‌شه در ادامه این لیست اضافه کرد.

.

شاید که خیلی‌ها مهاجرت رو به فرار تعبیر کنن، مهم هم نیست آدمها می‌تونن تعبیر و راه خودشون رو داشته باشن، ولی من خسته بودم؛ من دوست داشتم که جای دیگه‌یی راحت‌تر زندگی کنم، واسه رسیدن بهش تلاش کردم و هزینه دادم، چیزی که هنوز هم هست و ادامه داره!

.

الان گاهی وقتها ناراحت می‌شم، از خبرهای اونجا غصه‌م می‌گیره همه چی هم فقط مربوط به خبرهای سیاسی و اقتصادی جامعه نیست، بیشتر چیزها در مورد مردمه، در مورد خانواده و دوستانم. ولی به قول اینجایی‌ها ایت ایز وات ایت ایز!

نامه و ایمیل در فرنگ

یکی از چیزایی که تو دوره ما شانس باهامون جور بوده همین بحث تکنولوژیه، صرفنظر از هزار امکان مختلف مثل گوگل‌مپ {که زندگی باهاش یه طرف دیگه‌ی دنیا و شهر بزرگی مثل سیدنی خیلی سخت به نظر می‌رسه!} یا همین بحث ارتباط با خانواده و اطرافیان که به لطف هزار اپلیکیشن ارتباطی همیشه در دسترس هستن!

ولی در این مورد خاص می‌خوام به چیز دیگه‌یی اشاره کنم: اینجا استفاده از ایمیل تو محیط کار (و بیرون از اون) خیلی مرسومه؛ همه چیزها رو با ایمیل هماهنگ می‌کنیم. تو دو سه موردی که براساس شرایط برام یادداشت کاغذی نوشتن، به هزار جون کندن تونستم بخونم که چی نوشتن و داستان چیه! همون موقع فکر کردم اونایی که بیست سال پیش مهاجرت کردن چی کار می‌کردن واقعا؟ مهاجرت هزار برابر سخت‌تر بوده حتما!

.

مرا به نام کوچکم بخوان!

حالا که ماجرای نوشتن شد دوست دارم در مورد یه چیز دیگه هم بنویسم؛ توی ایران وقتی قرار بود به یه نفر نامه یا حتی ایمیل بفرستیم باید اسم و عنوان طرف رو کامل می‌نوشتیم که یه وقتی به طرفمون برنخوره؛ مثلا برای یکی از روسای شرکت می‌نوشتم جناب آقای فلانی/ ریاست محترم هیات مدیره یعنی اگه خدای نکرده اون «محترم» از جا می‌افتاد احتمالا طرف حس نامحترمی پیدا می‌کرد! – دروغ چرا خودمم مستثنی نبودم،

بخشی نامه دریافتی کاغذی!
بخشی نامه دریافتی کاغذی!

یادمه تو یکی دو موردی به طرف گفتم این چه طرز ایمیل فرستادنه؟-
حالا اینجا طرف هر کی باشه، حتی مدیر بالا و بالاتر؛ بالای همون ایمیل حداکثر به Hi و اسم کوچیکش بسنده می‌کنیم، وقتی ایمیل دو سه باری هم رفت و برگشت داشته باشه خیلی مرسومه که همون Hi و اسم کوچیک هم حذف بشه و بره سراغ اصل ماجرا! مثلا همکارم توی دومین ریپلای برام ایمیل زده که:

Cool, Maybe just transfer to us when we need to do something then we can transfer back if there is outstanding tasks still to do etc

Regards

.

یه چیزی دیگه‌یی که هنوز وقتی یادم می‌آد خنده‌م می‌گیره، توی کلاس‌های زبان شایدم توی مدرسه بود؟! یاد داده بودن که ایمیل‌ها رو با Dear شروع کنیم؛ اینجا خبری از Dear هم نیست، فقط وقتی استفاده می‌شه که مشتری جایی شدیم و قراره بهشون پول بدیم! اولین بار بهمون می‌گن عزیزم که هندونه بذارن زیر بغل و از دفعه‌ی بعد پول رو بگیرن!

خلاصه‌ی داستان اینکه نوشتن و ایمیل و نامه‌نگاری هم اینجا برای خودش آدابی داره و با چیزی که توی ایران استفاده می‌کردیم متفاوته!

بستن وسایل و مهاجرت برای همیشه

یکی از همکاران قبلی تو ایران یه بار به من گفت که من خیلی به مهاجرت و رفتن فکر می‌کنم، ولی همیشه تو جریان همین فکرها وقتی به گذاشتن خیلی از وسایل و افراد فکر می‌کنم متوقف می‌شم؛ یعنی هیچ وقت به مرحله جلوتر از این فکر نرسیدم.

بهش گفتم مهاجرت کار راحتی نیست، حتی وقتی پات به سرزمینی که می‌خواستی برسه. خیلی چیزها رو به دست می‌آری و خیلی چیزها و لحظات رو هم می‌بازی؛ این بسته به شرایط آدمهاست که تصمیم می‌گیرن کدوم رو انتخاب می‌کنند. مهاجرت هم خوبه هم بد!

 

 

جمع کردن وسایل و مهاجرت

 

.
ا

اولویتهایی که دیگه ممکنه مهم نباشن

ین عکس برای من یادآور روزهای آخری که تو ایران داشتم وسایلم رو می‌بستم. جعبه سی‌دی‌هایی که دوست داشتم گذاشتم کنار. ولی راستش حالا که خوب فکر می‌کنم احتمالا خیلی از وسایلی رو که گذاشته بودم کنار دیگه لازم ندارم، در این مورد خاص به شدت قبل موسیقی رو دنبال نمی‌کنم، اگه چیزی رو هم بخوام تو یوتیوب و هزار سایت دیگه هست. خیلی چیزهای دیگه هم گذشت زمان باعث می‌شه فکر کنی لازمشون داری یا نه!

هموطن ناراضی

یه سری‌هامون هم هستیم که همیشه، هر جا، تحت هر شرایطی ناراضی هستیم! همینجا و تو این وبلاگ زیاد نوشتم که هیچ جا بهشت نیست، هر جایی اشکالات و سختی‌های خودش رو داره، هیچ سیستمی هم کامل و بی‌نقص نیست.

ولی بعضی از هموطن‌ها گاهی همچین از چیزایی حرف می‌زنن و گله می‌کنن، که آدم دلش می‌خواد بگه نکنه شما از سوئیس اومدی که همچین سطح انتظاری داری؟

.

به همه اطلاعات روی وب اعتماد نکنید!

یه چیزی رو اضافه کنم که دیدم تو خیلی وبلاگها از اجاره خونه اشتراکی می‌نویسن، یا طوری می‌نویسن که اگه فلان ساعت بری فروشگاههای بزرگ می‌تونی نون رو با قیمت پایین بگیری که آدمهایی که تو ایران هستن فکر می‌کنن که تو استرالیا (یا هر جایی بیرون از ایران!) جماعت مهاجر دم فروشگاه صف می‌کشن که مثلا نون رو نصف قیمت بخرن! قبل‌تر چیزهایی در مورد هزینه‌های زندگی تو استرالیا اینجا نوشتم.

این نگاهی بود که من هم توی ایران بودم و با خوندن بعضی وبلاگها داشتم، {راستش یه کمی هم می‌ترسیدم که من آدم این کار نیستم!} حالا خبر خوب اینکه بگم براساس تجربه و مشاهدات من چنین چیزی نیست. همه دوستانی که با ویزای تخصص اومدن بعد مدتی که مشغول کار شدن خیلی هم خوب خرج می‌کنن، برای خودشون خونه‌ی خوب اجاره کردن. خلاصه‌ی داستان اینه که شاید نباید به خیلی چیزهایی که می‌بینیم روی وب منتشر شده اعتماد کنیم! بعضی چیزایی که من می‌خونم، با توجه به اینکه خودمم اینجا زندگی می‌کنم کاملا مشخصه که درست و واقعی نیست. حتی شک‌برانگیزه که اون طرف هم اینجا زندگی می‌کنه!

استرالیا در لیست بهترین کشورها برای مهاجرت

قبلا هم زیاد در مورد این نوشتم که مهاجرت یک تصمیم کاملا شخصیه و بر اساس شرایط کلی آدمهاست.

هفته‌ی پیش مطلبی دیدم که استرالیا در بین بهترین کشور دنیا که برای مهاجرت مناسب هستن قرار داره! به نظرم دلایل و توضیحات کافی و منصفانه‌ست. در این مطالعه چهار فاکتور اصلی: ثبات اقتصادی / بازار کار / درآمد و امنیت مورد توجه قرار گرفته است.

اطلاعات کلی درباره رنکینگ: 

 

استرالیا در لیست مناسبترین کشورها برای مهاجرت

 

چالش‌های مهاجرت یا دنیای جدید

یکی از چالش‌های مهاجرت، دنیای جدیدی که باهاش مواجه می‌شیم؛ من شخصا این تجربه‌ها رو بد نمی‌بینم {در حالی که تجربه‌شون گاهی سخته، گاهی باید بهای ندونستن رو خیلی سنگین بپردازیم!} اما در حال یه موقعیتی هم هست برای شناخت و آشنایی با این دنیای جدید که قطعا احتیاج داره تا تلاش بیشتری هم بکنیم، حالا ممکنه این نگاه خیلی بستگی به شرایط و دیدگاه آدمها به زندگی داشته باشه، اگه تو شرایطی هستید که حال و حوصله‌ی این چیزا رو ندارید یا فکر می‌کنید اون‌قدری زندگی‌تون ثبات پیدا کرده که حاضر نیستید که ثباتش رو بهم بزنید پس به احتمال زیاد مهاجرت تجربه‌ی جالبی براتون نخواهد بود.
اما شاید فکر کنید چی مثلا جدیده؟ من شخصا فکر می‌کنم استایل و ساختار زندگی ما شرقی‌ها خیلی متفاوت با دیگر کشورهاست، به نظرم کسی که از اروپا و آمریکا و کشورهای دیگه به جای دیگه‌یی مهاجرت می‌کنه شاهد این همه چالش جدید نیست. می‌دونید منظورم چیه؟ خیلی چیزا رو از بچگی دیده و تجربه کرده، در حالی که ما مثلا تو سن سی و چند سالگی تازه می‌ریم تو دل تجربه‌های جدید و باید در موردش بخونیم و بیشتر بدونیم و تو خیلی موارد راهی به جز تجربه کردن نداریم. می‌خوام کمی از این تجربه‌ها بنویسم. اصلا شاید اینها رو تو همین زیر مجموعه مهاجرت بنویسم، شایدم اگه بیشتر شد فکر دیگه‌یی براش کردم!

.

اول- تو کشورهایی مثل ایران که ما تجربه‌ی کار کردن توش رو داریم اونقدری به قول اینها مالتی کالچر نیست، یعنی حداکثر این فرهنگ‌ها ممکنه همکارمون باشه که از یه شهر دیگه اومده، یا تو منطقه‌ی دیگه‌یی از شهر زندگی می‌کنه. چیزی که هست وقتی اونجا و در بین همین آدمها زندگی کردی می‌دونی چطور زندگی می‌کنن، چی فکر می‌کنن و حتی تا حدود زیادی انتظار برخوردهای مختلف رو داری و می‌دونی باید چطور رفتار کنی! خیلی وقتها هست به قول معروف از نگاه طرف می‌فهمی منظورش چیه و باید چی کار کنی! حالا فرض کنید تو کشورهای مهاجر پذیری مثل استرالیا و خیلی جاهای دیگه دنیا شما با تعداد زیادی آدمهای مختلف ارتباط دارید که هر کدوم ممکنه از یه نطقه‌ی دیگه جهان باشن، سخته که خیلی چیزا رو تخمین بزنی، سخته که بشناسیشون و به قولی بدونی رگ خواب هر آدمی چطوریه، چجوری باید باهاش برخورد کنی و هزار تا داستان دیگه! بعضی وقتها نمی‌دونی یه جمله‌یی رو باید بگی یا نگی؟ همین طوری و تو یه نگاه در نظر بگیرید که آدمی چه موجود عجیب و پیچیده‌ایه، حالا این تو همچین محیطی هزار برابر پیچیده‌تر و سخت‌تر می‌شه!

.

ب- معتقدم ما تو ایران {شاید تو خیلی کشورهای دیگه} خیلی متفاوت زندگی می‌کنیم. خرید کردنمون و ساختار شهری‌مون خیلی متفاوت از اینجاست. اینجا دیگه به اون شکل خبری از مغازه حسن آقا و عباس آقا نیست، در عوضش سوپر مارکت‌ها و مغازه‌های مختلفی که همشون به صورت فرنچایز کار می‌کنن. اینکه بدونی چی رو، چه وقتی از چه فروشگاهی و به شکلی بخری خودش داستان پچیده و از نظر من داستان جالبی داره! در این مورد خیلی دوست دارم بیشتر و با جزئیات بیشتری بنویسم. فقط این بخش رو این طوری تموم می‌کنم که به قول دوستی اینجا باید برای خرید کردن حواس آدم خیلی جمع‌تر باشه و باید smart خرید کنی!

.

ج- یه بخش زیادی از مفاهیم برای ما کاملا جدید هستن، به عنون نمونه Tax Return که چند وقت دیگه و در پست جدایی در موردش می‌نویسم. تو ایران هیچ وقت طرح خود اظهاری (چنین اسمی داشت دیگه؟!) اجرایی نشد، یعنی فقط شرکتها موظف به این بودن که حساب و کتابشون رو به دارایی اعلام کنن. این چند سال آخر که ایران بودم دارایی یک سیستم مکانیزه راه انداخته بود که دقیقا باید یک کارشناس مالی و کارشناس IT با هم دیگه یه فکری به حال تکمیل فرمها و ارسالش به سایت دارایی می‌کردن، آخر سر هم یه شماره سریال می‌گرفتیم و بازهم اظهارنامه رو با گردن کج می‌بردیم به حوزه مالیاتی؛ اما اینجا مفاهیمی مثل Tax Return ، کارت اعتباری و خیلی واژه‌های دیگه برای ما به عنوان یک مهاجر تازگی داره!

.

این تازگی رو از این بعد ببینید که باید در موردش بخونیم، بدونیم و بخشی از اون رو هم تجربه کنیم تا بالاخره بتونیم بفهمیم چی به چیه؛ خب در نظر بگیرید کسی که از کشوری مثل آمریکا به اینجا مهاجرت کرده با همه این مفاهیم بزرگ شده و می‌دونه چی به چیه؛ از نظر زبان هم که قطعا مشکلی نداره، پس اینجاست که کار ما دو چندان سخت می‌شه، چرا که باید بتونیم تو این جامعه و در کنار بقیه مردم زندگی کنیم!

تصویری که قبل از مهاجرت می‌سازیم

می‌خواستم از تصویری که قبل از مهاجرت خیلی از ما تو ذهنمون می‌سازیم بنویسم، شاید توضیح و نوشتنش اینجا کمی سخت باشه، اول همونطور که شاید زیاد شنیده باشید تو خیلی مواقع ممکنه اون تصویر {حداقل در سالهای اول ورود} خیلی دقیق و درست نباشه؛ گذشته از این خیلی از ما قبل از رسیدن فکر می‌کنیم می‌تونیم زندگیمون رو زیر و رو کنیم و به خیلی چیزایی که تو ذهنمونه برسیم ولی شاید مهمترین اشکال اینه که غافل از گذشت زمان و دغدغه‌های یه مهاجر هستیم.

تصویری که قبل از مهاجرت می سازیم

پ.ن: بعضی چیزها تو زندگیم خیلی اولویتی نداشته؛ دلیلش اینه که شاید اولویت‌های آدم تو هر مقطعی از زندگی متفاوته؛ از طرفی شاید گاهی به دلیل مشغله‌های دیگه فرصتی برای فکر کردن به چیزایی که واقعا دوست داریم نداریم.

.
متاسفانه یادم نیست عکس رو از کجا دانلود کردم.

خرید خونه در سیدنی

وقتی یه نفر مهاجرت کرده یه گوشه‌ی دنیا و می‌شنوید خونه خریده ممکنه تصور شما این باشه که اوووو دمش گرم! یا مثلا ببین چهار ساله رفته اونجا و خونه خریده هشتصد هزار دلار یا یه میلیون دلار؛ حتی ممکنه تو ماشین حساب بزنید که الان هشتصد هزار دلار به نرخ دلار روز چنده؟ ولی ماجرا چیز دیگه‌‌ای هستش، یا حداقل همه داستان چیزی نیست که می‌دونید.
اصولا خرید خونه می‌تونه با داشتن حداقل حدود ده درصد نرخ خونه انجام بشه، به این مبلغ حدود ۵-۴ درصد مالیات و هزینه‌های دیگه رو هم اضافه کنید و حالا صاحبخونه باید به مدت سی‌سال پول خونه رو به بانک پس بده، یاد مدیرعامل خیلی سابق تو ایران افتادم که می‌گفت داریم واسه‌ی بانک کار می‌کنیم. {آدم رو یاد اون کشتی طوفان‌زده‌ی فلان می‌انداخت!}
ممکنه شما بپرسید خب که چی؟ تو همین ایران هم باید سی سال قسط بدی، با این تفاوت که باید نود درصد پول خونه رو داشته باشی، تازه بگذریم که خونه‌یی که خریدی ایده‌آل هم نیست و تو خیلی موارد بلافاصله باید رفت دنبال اجاره دادن و الباقی داستان‌ها که البته درست هم هست.

فقط هدفم این بودکه یادآوری کنم خریدن خونه اینجا هم کار راحتی نیست. به خصوص برای ما که ريال که در مقابل دلار پشیزی هم نمی‌ارزه رو آوردیم و یه جورایی زندگی رو از صفر مطلق دوباره می‌سازیم. اما شاید بپرسید پس با این وجود و این شرایط چرا خونه می‌خریم؟

.

چرا خونه می‌خریم؟

اول- اولین دلیلی که من تو ذهنم دارم اینه که خونه برای ما مهاجرهای (به خصوص شرقی) حکم یه طور پایگاه رو داره، وقتی می‌خریمش تازه به نوعی و به واقع حس می‌کنیم مستقر شدیم! اثر روانی صاحبخونه شدن برای ما ایرانی‌ها خیلی مهمه.
دوم- مثل تهران خودمون یا خیلی جاهای دنیا، قیمت خونه هر روز و هر سال بالاتر می‌ره، اگه خونه‌یی رو دو سال جلوتر هم خریده باشی بردی! به قول دوستی که می‌گفت تو این سالها هیچ وقت خودم به اندازه خونه‌یی که خریدم پول نساختم! {قبلا اینجا از اینکه پول رو می‌سازن نوشته بودم!}
سوم- به خصوص نسل من که خیلی چیزا رو دیده، هیچ وقت نمی‌خواد اون چیزایی که نسل قبل تجربه کردن رو دوباره تجربه کنه، خیلی از ماها بی‌ارزش شدن پولمون ظرف مدت کوتاهی در دوره رئیس‌جمهور قبلی! رو به چشم دیدیم. به قول قدیمی‌ها که چشممون ترسیده!
چهارم- اصولا تو سایر ممالک دنیا وقتی کمی پس‌انداز داری دیگه نمی‌تونی دلار و سکه بخری! اینجا خبری از سکه طرح قدیم و طرح جدید نیست، برای سرمایه‌گذاری راههایی مثل سهام، خرید بیزینس و خرید خونه رو جلوی رو داری.

خرید خانه در استرالیا

.

نتیجه‌گیری: با همه‌ی این مسائل، این پست رو جزء مزیت‌های مهاجرت طبقه‌بندی می‌کنم و شخصا خوشحالم که اینجام. با همه‌ی حرفایی که در مورد گرونی، سخت‌بودن و خیلی چیزهای دیگه نوشتم همین پروسه‌ی خرید خونه از خیلی جهات قابل مقایسه با ایران نیست، شاید بتونم بگم خرید خونه ایده‌آل تو ایران سخت‌تر از اینجاست.

مهارت پرزنت کردن!

چشم آبی‌ها {اینجا اشاره‌م به استرالیایی‌ها ست، شاید تو بقیه دنیا هم قصه همین باشه!} تو یک کاری خیلی مهارت دارن و اون پرزنت کردن و توضیح کارهای مختلف تو جمع آدمهاست؛ این مهارت چشم‌گیر فقط به خاطر زبان انگلیسی و اینکه دارن در مورد چیزی به زبان مادری حرف می‌زنن نیست، یعنی در اکثر موارد و بر اساس تجربه من، ما تو ایران و با زبان مادری خودمون هم این مهارت رو چندان نداشتیم: مهارت اینکه در مورد کوچکترین اتفاقی (شرکت در یک کنفرانس، اضافه شدن فیچر جدید روی یک وب‌سایت یا اپلیکیشن یا هر چیزی) یک پاورپوینت کوچیک درست کنیم و جلوی تعدادی آدم اون رو با آب و تاب توضیح بدهیم و تشریح کنیم! و درآخر هم بگیم سوالی دارید؟

اینکه گفتم یه مهارته، چیزی که احتمالا توی دانشگاه بخشی از اون رو به عنوان مطالبی مثل «شیوه‌ی ارائه مطالب» پاس کردیم و احتمالا هیچ وقت هم نشد و نتونستیم اون طوری که باید ازش استفاده کنیم. مدتی پیش اتفاقی متوجه شدم اینجا توی مدارس {از همون اول اول} بچه‌ها خیلی زیاد صحبت می‌کنن و مشارکت می‌کنن. حساب کنید بچه‌ی پنج شش ساله هفته‌یی یه بار تو جمع همکلاسی‌ها درباره مطالب مختلف و اتفاق‌هایی که افتاده صحبت می‌کنه؛ این رو مقایسه کنید با خودمون {زمان ما دهه شصتی‌ها که اوضاع اسف‌بارتر هم بود} تو یه کلاس چهل نفره حداکثر چیزی که ارائه می‌کردیم خوندن انشاء توی جمع اون هم سالی یکبار بود! بگذریم که گاهی همین هم بهمون نمی‌رسید؛ گاهی هم خیلی‌هامون که خجالتی‌تر بودیم می‌خواستیم همون سرجامون بشینیم و از روی دفتر بخونیم. عملا سیستم آموزشی و حتی در بیشتر مواقع خانواده کمکی به پرورش و ساختن این مهارت نکردن.

.

خیلی چیزها جزء مهارت‌های آدمهاست، چیزهایی که باید یاد گرفت و تمرین کرد، شاید این اصلی‌ترین دلیلیه که اینا خیلی خوب مطالب رو پرزنت می‌کنن و توی جمع توضیح می‌دهند که چی گذشته!